به گزارش گروه جامعه پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ روز جهانی ناشنوایان هر سال در واپسین روزهای ماه سپتامبر برگزار میشود تا یادآور جایگاه ارزشمند ناشنوایان در جامعه جهانی باشد. این روز فرصتی است برای بازاندیشی درباره حقوق، نیازها و توانمندیهای میلیونها فردی که در سکوت زندگی میکنند، اما سکوت آنها سرشار از معنا و زندگی است.
در ایران، انجمنها و مراکز حمایتی ناشنوایان سالهاست تلاش میکنند تا با آموزش زبان اشاره، ایجاد فرصتهای شغلی و ارتقای آگاهی عمومی، شرایط برابر را برای این قشر فراهم کنند. با این حال، همچنان چالشهایی مانند نبود مترجم زبان اشاره در بسیاری از ادارات و مراکز خدماتی، محدودیت دسترسی به رسانههای مناسب و کمبود امکانات آموزشی ویژه، دغدغه جدی خانوادهها و ناشنوایان است.
کارشناسان معتقدند که توجه به ناشنوایان تنها به برگزاری مراسمهای نمادین محدود نمیشود، بلکه باید در سیاستگذاریهای کلان آموزشی، شهری و فرهنگی، حضور و مشارکت آنها لحاظ شود. استفاده از فناوریهای نوین مانند زیرنویس همزمان در رسانهها، بهکارگیری اپلیکیشنهای مترجم زبان اشاره و طراحی محیطهای دسترسپذیر میتواند گامهای مؤثری در کاهش تبعیضها باشد.
لزوم رسیدگی به وضع ناشنوایان در کشور
عیسی قربانی یک شهروند تهرانی که تجربه همکاری با ناشنوایان را دارد، در گفتگو با خبرنگار ما میگوید: «وقتی یاد گرفتم چند جمله ساده با زبان اشاره بگویم، تازه فهمیدم چقدر ارتباط گرفتن برای دوستان ناشنوا سخت است. ما باید یاد بگیریم که سکوت آنها به معنای نبود صدا نیست، بلکه نوعی زبان متفاوت است.»
او اضافه میکند: خیلی وقتها ناشنوایان در مترو یا ادارات با مشکل روبهرو میشوند چون کسی زبان اشاره بلد نیست. اگر مدارس یا رسانهها آموزش مقدماتی این زبان را در برنامههای خود قرار دهند، زندگی برای آنها بسیار آسانتر خواهد شد.
برای روز جهانی ناشنوایان میتوان به اهمیت ورزش ناشنوایان و بازیهای المپیک ناشنوایان (Deaflympics) اشاره کرد که یکی از قدیمیترین رقابتهای ورزشی بینالمللی است و نشان میدهد ناشنوایان نهتنها در عرصه فرهنگی و اجتماعی، بلکه در ورزش جهانی نیز حضوری پررنگ دارند.
روز جهانی ناشنوایان، نه فقط یک یادآوری، بلکه دعوتی به احترام، همدلی و تغییر نگاه جامعه است؛ نگاهی که در آن هیچکس به خاطر ناتوانی شنیدن، از دایره ارتباط انسانی حذف نشود.
انتهای خبر/