خرابی پلههای برقی در تهران
به گزارش هخبرنگار «تهران پرس»؛ در قلب پایتخت، جایی که جمعیت میلیونی روزانه در ایستگاههای مترو، پایانههای اتوبوس و پلهای عابر رفتوآمد میکنند، پلههای برقی به یکی از الزامات زیرساختی حملونقل عمومی تبدیل شدهاند. اما خرابی گسترده، توقفهای مکرر و نبود نگهداری مناسب از این پلهها، به معضلی فرساینده برای شهروندان بدل شده که نهتنها رفاه، بلکه ایمنی آنان را نیز تهدید میکند.
در سالهای اخیر، بارها شهروندان از خرابی طولانیمدت پلههای برقی در ایستگاههایی همچون میدان انقلاب، امام حسین، صادقیه، چهارراه ولیعصر و ترمینال جنوب گلایه کردهاند. این در حالی است که بخش عمدهای از مراجعان به مترو و بیآرتی، افراد سالمند، دارای معلولیت یا مادران با کالسکه هستند.
در این گزارش، علاوه بر مرور وضعیت موجود، پای صحبت دو تن از مقامات مسئول شهری نشستهایم تا درباره برنامههای پیشرو برای حل این بحران گفتگو کنیم.
زاکانی: مشکل اصلی، تحریم و نبود قراردادهای خدمات پس از فروش است
علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در گفتگو با خبرنگار ما با اشاره به ابعاد مختلف خرابی پلههای برقی در سطح شهر گفت: «بخش عمدهای از تجهیزات پلههای برقی تهران، وارداتی هستند. متأسفانه طی سالهای گذشته، بهدلیل تحریمها و محدودیتهای بانکی، تأمین قطعات یدکی و خدمات پس از فروش با مشکل جدی مواجه شده است. بسیاری از پلههای خراب، به علت نبود یک قطعه ساده، هفتهها و ماهها از سرویس خارج میمانند.»
او افزود: «شهرداری از سال گذشته پروژه احصا، تعمیر و نوسازی پلههای برقی را آغاز کرده است. در فاز نخست، بیش از ۲۵۰ پلهبرقی معیوب شناسایی و اولویتبندی شدند. ما در تلاشیم از توان شرکتهای دانشبنیان داخلی برای تأمین قطعات استفاده کنیم تا ضمن کاهش وابستگی، هزینه نگهداری نیز مدیریت شود.»
زاکانی تأکید کرد: «امنیت و رفاه شهروندان در اولویت ماست. نمیتوان در شهر مدرن از مردم خواست از پلههای ثابت ۵۰ پلهای استفاده کنند. ما این وضعیت را غیرقابلقبول میدانیم و در بودجه ۱۴۰۴ شهرداری، ردیف مشخصی برای تعمیرات اساسی این تجهیزات پیشبینی شده است.»
چمران: برخی پلهها بیش از ۱۰ سال از عمر مفیدشان گذشته / مشکل نظارت و پیمانکارها جدی است
مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران، نیز در گفتگویی با ما به ریشههای ساختاری این مشکل پرداخت: «واقعیت این است که بسیاری از پلههای برقی موجود در تهران، بهویژه در پلهای عابر پیاده، نهتنها قدیمیاند بلکه اساساً بدون نظارت اصولی نصب شدهاند. عمر مفید پله برقی حدود ۱۰ سال است، اما برخی از آنها ۱۵ سال است که کار میکنند، آن هم بدون سرویس منظم.»
وی درباره مسئولیت شهرداری و پیمانکاران افزود: «در دورههای گذشته، قراردادهایی با پیمانکاران منعقد شده که نهتنها خدمات پس از فروش نداشت، بلکه تعهد نگهداری منظم نیز در آن گنجانده نشده بود. ما در شورای شهر، از شهرداری خواستهایم سامانهای برای گزارش مردمی خرابیها طراحی کند و وضعیت هر پله برقی، آنلاین و قابل پیگیری باشد.»
چمران همچنین اشاره کرد: «این مشکل فقط تکنیکی نیست؛ مشکل اعتماد عمومی هم هست. وقتی مردم میبینند ماهها یک پله خراب است و کسی پاسخ نمیدهد، احساس بیتفاوتی مدیریت شهری را دارند. ما در حال اصلاح این رویکرد هستیم.»
نگاه شهروندان؛ آسیبپذیران در صف انتظار
در بررسی میدانی خبرنگار ما از چند ایستگاه پررفتوآمد، شهروندان بیش از هر چیز از تأخیر در تعمیرات و نبود اطلاعرسانی دقیق شکایت داشتند.
مریم رضایی، بانوی ۶۰ ساله که برای عبور از پل عابر پیاده در خیابان آزادی منتظر پلهبرقی بود، میگوید: «وقتی سالم بود، راحت بالا میرفتم. الان مجبورم با زانو درد بالا بروم. هیچ تابلو یا اعلامی هم نیست که بگوید کی درست میشود.»
پلههایی که دیگر نمیچرخند
پلههای برقی، شاید نمادی کوچک از زندگی شهری باشند، اما خرابی آنها زنگ خطری بزرگ برای برنامهریزی شهری است. حل این مشکل نهفقط در گرو تأمین قطعه و بودجه، بلکه در گرو تعهد به شفافیت، پاسخگویی و بهرهگیری از توان داخلی است.
شهروندان تهران حق دارند در شهری با این حجم بودجه، با تجهیزات اولیهای چون پلهبرقی، بدون نگرانی و با آسایش تردد کنند. آیا شهرداری و شورای شهر میتوانند این اعتماد از دست رفته را بازسازی کنند؟
انتهای خبر/خ