نباید از موضوع مدیریت بحران در زمان وقوع زلزله غافل شد
به گزارش تهران پرس، سعید شمس، کارشناس ارشد مدیریت بحران و دکترای مدیریت منابع انسانی در یادداشتی نوشت: این روزها پس از وقوع زلزله های بزرگ در کشورهای ایران،ترکیه و سوریه این موضوع به کانون توجه همگان تبدیل شده است، آسیب‌پذیری ناشي از زلزله يکي از مهمترین چالش‌های پيش روی شهرهاي بزرگ در ايران است. زلزله! در میان حوادث و سوانح طبیعی به عنوان غافلگیر کننده ترین سانحه شناخته می شود و همین موضوع بر شدت آسیب پذیری و همچنین از سرعت واکنش مناسب و به موقع به آن می کاهد.
بیشترین آسیب‌پذیری‌ها درزمان وقوع زلزله ناشی از عدم آمادگی لازم در سطوح مختلف جامعه است و افزایش خسارات جانی و مالی در زمان بحران ناشی از همین عدم آمادگی است، که میطلبد همه مردم در همه سطوح آمادگی خود را در این زمینه افزایش داده تا خسارات وآسیب های جانی سانحه را به حداقل برساند. شهرهای بزرگ کشور هرکدام ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند و شهر های کوچک و مناطق روستایی به نوع دیگری آسیب پذیر هستند. ایران بر روی کمربند زلزله‌خیزآلپ ـ هیمالیا واقع‌شده که یک منطقه مستعد زلزله است و مناطق زیادی از کشور در معرض خطر زلزله قرار دارد. بنابر این این اصل مهم باید مورد توجه قرار گیرد که همه کشور باید آمادگی لازم را حفظ کنند. به طور کلی با افزایش تاب آوری در همه زمینه ها می‌توان واکنش مناسبی در زمان وقوع حوادث و سوانح و بعد از وقوع آنها داشت که منجر به کاهش خسارات گردد، به تعریف ساده تاب آوری عبارت است از: ميزان تخریب و زیانی که یك سيستم قادر است جذب کند، بدون آنكه از حالت تعادل خارج شود و ميزان توانایی یك سيستم برای سازماندهی و تجدید خود در شرایط مختلف و ميزان توانایی سيستم در ایجاد و افزایش ظرفيت یادگيری و تقویت سازگاری با شرایط بحرانی است.
آموزش های منظم شهروندی، بهینه سازی ساختار های سازمانی در دستگاه های متولی مدیریت بحران، آماده سازی و اصلاح بافت های فرسوده در کشور و خصوصا در شهرهای بزرگ با تراکم ساختمانی و جمعیتی بالا را می توان به عنوان مهمترین موضوع در افزایش تاب آوری نام برد. مدیریت بحران خصوصا در زمان وقوع زلزله باید به طور مداوم و جدی مورد توجه قرار گیرد و پرداختن مقطعی به این موضوع مهم پس از وقوع حوادث بزرگ در کشور یا منطقه اثر مناسبی در زمین کاهش خطر بلایای طبیعی نخواهد داشت.
گستردگی سازمان های متولی مدیریت بحران در کشور و بعضاً فعالیت های موازی در این زمینه نه تنها به کاهش اثرات و خسارات ناشی از آن کمکی نمی کند بلکه در زمینه مدیریت صحنه حوادث می تواند مدیران بحران را دچار سردرگمی و بحران مدیریت کند.هم افزایی بین دستگاهی در زمینه های مدیریتی، کالبدی، اجتماعی و حتی اقتصادی باعث افزایش و ایجاد تاب آوری در سطح جامعه خواهد شد.
در این خصوص نیاز به برنامه ریزی های جدی کوتاه مدت و بلند مدت از طرف متولیان امر علی الخصوص دستگاه های متولی مدیریت بحران و دستگاه های خدمات رسان شهری می باشد که نیازمند آموزش نیروهای متخصص مدیریت بحران در دانشگاه ها و پرداختن به موضوع مدیریت بحران به صورت آکادمیک است.
