ماجرای دست‌انداز‌های ناتمام تهران
به گزارش خبرنگار تهران پرس، چاله‌ها، دریچه‌های هم‌سطح‌نشده و ترانشه‌های رهاشده‌ی شرکت‌های خدماتی، به جزئی ثابت از چهره‌ی خیابان‌های تهران تبدیل شده‌اند؛ معضلی که علاوه بر تحمیل هزینه‌های سنگینِ جلوبندی و تعمیرات به شهروندان، ایمنی تردد خودرو‌ها و موتورسواران را به خطر انداخته و گلایه شدید ساکنان مناطق مختلف را به همراه داشته است.
کافی است پس از یک بارندگی سبک یا در تاریکیِ اول شب، پا در یکی از بزرگراه‌ها یا خیابان‌های فرعی تهران بگذارید؛ فرقی نمی‌کند منطقه ۱ باشد یا منطقه ۱۶، فرونشست آسفالت و چاله‌های عمیق در کمین رانندگان هستند.
حفاری‌های پی‌درپیِ سازمان‌های خدماتی (مانند آب و فاضلاب، گاز، برق و مخابرات) و ترمیم نکردنِ اصولی و به‌موقع آنها به همراه فرسودگی لایه‌های زیرین آسفالت به دلیل بار ترافیکی سنگین، پایتخت را به کارگاهِ بی‌پایانِ دست‌اندازسازی تبدیل کرده است.
در یکی از خیابان‌های شلوغ مرکز تهران، کنار خودرویی که به دلیل برخورد با یک چاله عمیق دچار ترکیدگی لاستیک شده، توقف می‌کنیم. رضا اکبری راننده تاکسی خطی با ۱۵ سال سابقه کار از کوره در رفت و گفت: بخدا خسته شدیم! هر روز باید نیمی از درآمد روزانه‌مان را بدهیم جلوبندی‌ساز؛ ماشین زیر پاهایمان له شد. جالب اینجاست که شهرداری مدام از نهضت آسفالت حرف می‌زند، اما این کوچه‌خیابان‌های فرعی است که نابود شده شب‌ها هم که چراغ‌ها و دید کافی نیست، چاله مثل یک تله عمل می‌کند.
سارا مرادی پرستاری که هر روز مسیر غرب به مرکز تهران را رانندگی می‌کند، به خبرنگار ما گفت:مسأله فقط خسارت مالی نیست. برای موتورسوار‌ها این چاله‌ها حکم مرگ و زندگی را دارد. بار‌ها دیده‌ام که موتورسواری برای فرار از یک چاله، ناگهان به سمت لاین ماشین‌های دیگر منحرف شده و چیزی نمانده بود زیر چرخ اتوبوس برود. چرا کسی فکری به حال لکه‌گیری‌های استاندارد نمی‌کند؟
برای واکاوی ریشه‌ای این معضل، سراغ سیاوش کیانی کارشناس ارشد مهندسی عمران و برنامه‌ریزی شهری می‌رویم. او درباره چرخه معیوبِ آسفالت‌ریزی در تهران گفت: ریشه مشکل را باید در دو بخش جست‌و‌جو کرد؛ کیفیت مواد اولیه و عدم هماهنگی بین دستگاهی. آسفالت‌هایی که در معابر شهری استفاده می‌شوند گاهی استاندارد لازم در برابر تغییرات دمایی شدید تهران (زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم) را ندارند. از طرفی، بار ترافیکی و تردد خودرو‌های سنگین در غیاب سیستم حمل‌ونقل بارِ قانون‌مند، عمر مفید آسفالت را به شدت کاهش می‌دهد.
او یادآور شد: مشکل اصلی جزیره‌ای عمل کردن نهادهاست؛ شرکت‌های خدماتی حفاری می‌کنند، اما ترمیم روکش را با تاخیرِ چندماهه و با کیفیت پایین به پیمانکاران می‌سپارند. لایه زیرین آسفالت به دلیل تراکم ناکافی (کوبش غیر اصولی خاک)، در اولین بارش نشست می‌کند و چاله ایجاد می‌شود. راه حل، استفاده از تکنولوژی‌های نوینِ بازیافت سرد آسفالت، استانداردسازی دریچه‌ها و ایجاد سامانه نظارت آنلاینِ یکپارچه میان شهرداری و سازمان‌های خدماتی است.
پایتختِ ایران با بیش از ۹ میلیون جمعیت ساکن و میلیون‌ها خودروی شناور روزانه، نیازمند رویکردی علمی‌تر و بادوام‌تر در نگهداری معابر است. تا زمانی که ترمیم چاله‌ها به صورت «مرهم‌های موقتی و دستی» انجام شود و هماهنگی میان شهرداری و شرکت‌های حفاری شکل نگیرد، شهروندان تهرانی همچنان باید مبالغ هنگفتی را بابت استهلاک خودرو‌های خود بپردازند و با دلهره از میان این دست‌انداز‌های شهری عبور کنند.
در حالی که انتقادات شهروندان از وضعیت فرسودگی آسفالت و چاله‌های خیابان‌ها بالا گرفته است، علیرضا نادعلی سخنگوی شورای اسلامی شهر تهران به خبرنگار ما، ضمن پذیرش بخشی از مطالبات به‌حق شهروندان، بر لزوم تقویت نظارت‌ها و هماهنگی میان‌بخشی تأکید کرد.
وی با اشاره به اینکه مدیریت شهری در دوره اخیر تلاش کرده است با اجرای طرح‌های گسترده، چهره معابر را بهبود ببخشد، افزود: ما صدای گلایه‌های به‌حق شهروندان عزیز تهرانی را در خصوص وضعیت آسفالت معابر و وجود چاله‌ها می‌شنویم. شورای شهر تهران در بودجه‌های سالانه توجه ویژه‌ای به حوزه نگهداشت شهر و به‌ویژه آسفالت‌ریزی مکانیزه داشته و طرح «نهضت آسفالت» در مناطق مختلف کلید خورده است؛ اما واقعیت این است که حجم فرسودگی‌ها در کلان‌شهری مثل تهران بسیار بالاست و با کار‌های مقطعی و سنتی نمی‌توان تمام معضلات را یک‌شبه حل کرد.
انتهای خبر//ح. ع