اُیاز؛ کارخانه نساجی قرچک سربلند از آزمون جنگ
به گزارش گروه اقتصاد پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ کارخانه ایازدر دوره‌ای که جنگ ۴۰روزه بازار و تأمین مواد اولیه را تحت فشار قرار داد، در چارچوب صنعت نساجی کشور با چالش حفظ تولید، نیروی انسانی و بازار مواجه بود.
اُیاز یک مجموعه نسبتاً جوان در صنعت نساجی ایران محسوب می‌شود؛ شرکتی که در سال ۱۳۹۷ تأسیس شده، اما سرمایه‌گذاران و مدیران آن بر تجربه طولانی خود در صنعت پارچه تکیه داشته‌اند. کارخانه این شرکت در شهرک صنعتی قرچک استان تهران مستقر است و در زمینه تولید پارچه‌های مبلی و پرده‌ای فعالیت می‌کند.
طبق اطلاعات منتشرشده در وب‌سایت رسمی شرکت، کارخانه اُیاز در زمینی با مساحت بیش از ۴۵ هزار مترمربع احداث شده و ظرفیت اسمی تولید آن بیش از ۳۳ میلیون مترمربع پارچه در سال اعلام شده است. این مجموعه همچنین بیش از ۱۲۰۰ نیروی متخصص و بیش از ۱۰ هزار اشتغال غیرمستقیم را برای خود اعلام کرده است.
این اعداد نشان می‌دهد که فعالیت چنین کارخانه‌ای تنها یک موضوع مربوط به یک واحد تولیدی نیست؛ بلکه با زندگی تعداد زیادی از کارکنان، تأمین‌کنندگان، حمل‌کنندگان کالا، فروشندگان و کسب‌وکار‌های وابسته ارتباط دارد.
جنگ و بازار پارچه
یکی از ویژگی‌های صنعت نساجی این است که تولید و بازار آن به‌شدت به یکدیگر وابسته‌اند. ممکن است کارخانه بتواند تولید کند، اما اگر بازار فروش با رکود مواجه شود، ادامه فعالیت با مشکل روبه‌رو خواهد شد.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران در تشریح شرایط جنگ گفته است که بسیاری از کارخانه‌های نساجی با وجود تنش‌های شدید تولید را متوقف نکردند، اما تعطیلی بازار و اصناف در شهر‌هایی مانند تهران موجب شد بخشی از محصولات تولیدی به بازار نهایی نرسد.
این مسئله برای اُیاز که بخش مهمی از فعالیتش در تولید پارچه‌های مبلی و پرده‌ای است، اهمیت ویژه‌ای دارد؛ محصولاتی که بازار آنها با ساخت‌وساز، دکوراسیون، خرید لوازم خانگی و قدرت خرید خانوار پیوند خورده است.
در چنین شرایطی، تولیدکننده باید میان حفظ ظرفیت کارخانه و وضعیت بازار تعادل برقرار کند. کاهش تقاضا از یک سو و ضرورت پرداخت هزینه‌های ثابت کارخانه و نیروی انسانی از سوی دیگر، تصمیم‌گیری را دشوار می‌کند.
کارخانه‌ای با زنجیره کامل
اُیاز در معرفی رسمی خود اعلام کرده که خطوط تولید کامل پارچه شامل چله‌کشی، رنگرزی و تکمیل را در اختیار دارد و از تجهیزات مرتبط با تهویه و تصفیه آب نیز بهره می‌برد.
وجود مراحل متعدد تولید در یک مجموعه، از یک طرف امکان کنترل بیشتر فرایند را فراهم می‌کند و از سوی دیگر، نیازمند تأمین منظم مواد اولیه و انرژی است. در همین زمینه، صنعت نساجی در دوره جنگ با مشکلات تأمین مواد اولیه و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل مواجه بوده است. امامی‌رئوف در شهریور ۱۴۰۵ نیز از ادامه فشار هزینه مواد اولیه و مشکلات ارزی بر این صنعت سخن گفته است.
روایت اشتغال
شاید مهم‌ترین بخش روایت اُیاز در شرایط بحران، موضوع نیروی انسانی باشد. کارخانه‌ای با تعداد بالای نیروی انسانی، حتی در شرایط کاهش تقاضا، نمی‌تواند بدون برنامه‌ریزی درباره اشتغال و دستمزد فعالیت کند.
علی احمدی کارشناس صنعت نساجی در گفتگو با «تهران پرس» تاکید کرد که حمایت از تولید در دوره‌های بحرانی، باید همزمان با حمایت از اشتغال انجام شود. ادامه فعالیت واحد‌های تولیدی، علاوه بر تأمین کالا، مانع از انتقال بحران به بخش‌های دیگر اقتصاد می‌شود.
وی افزود: البته درباره اُیاز نیز همانند بسیاری از کارخانه‌های دیگر، اسناد عمومی موجود به‌صورت مشخص اعلام نکرده‌اند که این شرکت در تمام ۴۰ روز جنگ بدون وقفه تولید داشته است؛ بنابراین روایت مستند درباره این مجموعه، بیشتر بر ظرفیت تولید، ساختار صنعتی و تداوم فعالیت آن در مقطع پس از جنگ استوار است.
اُیاز در قرچک، نمونه‌ای از کارخانه‌ای است که فعالیتش به یک خط تولید محدود نمی‌شود و به شبکه‌ای از نیروی انسانی، تأمین‌کنندگان و بازار وابسته است. جنگ ۴۰روزه نشان داد حفظ چنین زنجیره‌ای، خود بخشی از تاب‌آوری اقتصادی کشور محسوب می‌شود.
انتهای خبر/