۱۶ سال پرستار فرزند جانبازم بودم
مادر شهید رسول جندقیان در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگ پایگاه خبری تحلیلی «تهرانپرس»، با یادآوری روزهای سخت زندگی پسرش گفت: «پسرم سال ۱۳۸۷ در دوران خدمت سربازی بود که در عملیات پاکسازی دچار حادثه شد. بر اثر انفجار، از ناحیه هر دو چشم نابینا و دستانش قطع شد. از همان روز زندگی ما تغییر کرد و من شدم چشم و دستهای رسول.»
او با صدایی آمیخته به غم و افتخار ادامه داد: «شانزده سال تمام از پسرم پرستاری کردم. روز و شب کنارش بودم، با سختیها ساختم، اما هیچوقت ناامید نشدم. رسول در تمام این سالها هیچ شکایتی نکرد و همیشه راضی بود. میگفت خدا را شکر که زندهام و میتوانم نام شهدا را زنده نگه دارم.»
مادر شهید جندقیان از ایمان و اخلاق پسرش نیز چنین یاد کرد: «از نظر دینی خیلی قوی بود، دائم نماز میخواند و احترام زیادی برای پدر و مادر قائل بود. حتی در سختترین شرایط، لبخند از لبهایش نمیرفت. همیشه میگفت رضایت شما برایم از همه چیز مهمتر است.»
او با چشمانی اشکبار از لحظه پرکشیدن پسرش گفت: «بعد از سالها جانبازی، دو سال و نیم پیش به شهادت رسید. رفتنش برایم خیلی سخت بود، اما خدا را شکر میکنم که فرزندم عاقبتبهخیر شد و به آرزویش یعنی شهادت رسید.»
این مادر صبور در پایان سخنانش افزود: «من به داشتن چنین پسری افتخار میکنم. هرچند سختی کشیدم، اما میدانم پاداش صبرم را از خدا گرفتم. رسول من زنده است، چون راهش هنوز ادامه دارد.»
انتهای خبر/
خبرنگار : سید محسن طباطبایی