به گزارش گروه جامعه پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ تهران و البرز به دلیل همجواری جغرافیایی و پیوند ناگسستنی جمعیتی و اقتصادی، عملاً به یک پهنه کلانشهری تبدیل شدهاند. روزانه هزاران نفر میان کرج و تهران در ترددند و با چالشهای ریز و درشتی در پرداخت هزینههای حملونقل و عوارض مواجهاند. ایده «کیف پول واحد شهروندی» با هدف پایان دادن به این پراکندگی خدمات مطرح شده است. این کیف پول، یک حساب دیجیتال متمرکز است که به شهروند اجازه میدهد با یک اعتبار مشخص، تمامی نیازهای پرداختی خود در شبکه مترو، اتوبوسرانی، پارکومترها، عوارض بزرگراهی و حتی برخی خدمات شهری دیگر را پرداخت کند.
این زیرساخت دیجیتال که قرار است پیوند میان خدمات حملونقل، عوارض شهری و حتی خدمات رفاهی را ممکن سازد، در صورت تحقق کامل، نه تنها «کارتبازی» و سردرگمی شهروندان در استفاده از پایانههای مختلف را پایان میدهد، بلکه دریچهای تازه به سوی حکمرانی دادهمحور در این دو کلانشهر خواهد گشود.
زیرساختی برای یکپارچگی؛ نگاه کارشناسان
کارشناسان حوزه فناوری اطلاعات شهری معتقدند که ایجاد چنین سامانهای، فراتر از یک تغییر تکنولوژیک، یک ضرورت زیرساختی است.
آرش سمیعی، کارشناس زیرساختهای شهر هوشمند، درگفتگو با «تهران پرس» اظهار داشت: «مشکل اصلی کلانشهرها در ایران، جزیرهای بودن خدمات است. سازمان اتوبوسرانی سیستم خودش را دارد، مترو سیستم خودش و شهرداریها هم سامانههای عوارض جداگانه. کیف پول واحد، این جزایر را به هم متصل میکند. ارزش اصلی این طرح در دادههای بزرگ است که در اختیار مدیریت شهری قرار میدهد تا برای الگوی سفرهای شهری برنامهریزی دقیقتری داشته باشند.»
وی افزود: «البته موفقیت این طرح در گرو پذیرش یک پروتکل واحد میان تهران و البرز است. اگر مدیریت شهری کرج و تهران نتوانند بر سر زیرساخت فنی و استانداردهای امنیتی به توافق برسند، باز هم با شکست مواجه میشویم. اینجا “اراده سیاسی” برای همکاری فرامنطقهای است که حرف اول را میزند.»
چالشهای پیشرو؛ از اعتماد تا فناوری
هرچند طرح کیف پول واحد، جذاب و تسهیلگر به نظر میرسد، اما منتقدان و صاحبنظران اجتماعی نیز هشدارهایی دارند. دغدغه اصلی، بحث «امنیت دادهها» و «اعتماد عمومی» است. در شرایطی که بیثباتیهای اقتصادی مردم را نسبت به جابهجاییهای مالی نگران میکند، انتقال ماندهحساب شهروندان به یک کیف پول شهری نیازمند تضمینهای حقوقی و فنی است.
علی عبدی یک پژوهشگر مسائل اجتماعی در گفتگو با «تهران پرس» تأکید کرد: «نباید فراموش کنیم که بخشی از جامعه هنوز با خدمات نوین مالی میانهای ندارد. اگر کیف پول واحد به جای تسهیلگری، به مانعی برای دسترسی طبقات محروم تبدیل شود یا پیچیدگیهای ثبتنامی داشته باشد، کارکرد اصلی خود را از دست میدهد. طراحی این سیستم باید به گونهای باشد که حتی یک سالمند یا شهروندی با سواد دیجیتال پایین نیز بتواند بهراحتی از آن استفاده کند.»
مزایای استراتژیک؛ از مدیریت بحران تا عدالت اجتماعی
در صورت موفقیت در پیادهسازی این کیف پول در تهران و البرز، میتوان امیدوار بود که بسیاری از فرآیندهای مالی شهرداریها شفافتر شود. این سامانه اجازه میدهد که یارانه نقدی یا امتیازات رفاهی مستقیماً به کارت شهروندی افراد واریز شود؛ امری که «عدالت توزیعی» را ارتقا میدهد. برای مثال، شهروندی که در حاشیه البرز زندگی میکند و در تهران کار میکند، میتواند از تخفیفهای ترکیبی برای سفرهای طولانی بهرهمند شود؛ اتفاقی که در سیستمهای فعلی غیرممکن است.
همچنین، در مواقع بحرانی یا در زمان بازنگریهای نرخ عوارض و کرایهها، کیف پول واحد اجازه میدهد تغییرات با سرعت و بدون نیاز به تعویض کارتهای فیزیکی اعمال شود. این ویژگی یعنی «چابکی» در مدیریت شهری؛ موضوعی که در دهههای گذشته همیشه پاشنه آشیل سازمانهای عریض و طویل شهرداری بوده است.
چشمانداز آینده
به نظر میرسد آینده کلانشهر تهران و البرز، نه در احداث بزرگراههای بیشتر، بلکه در هوشمندسازی جریانهای حرکتی و مالی است. کیف پول واحد شهروندی، نخستین گام عملی برای تبدیل این دو منطقه به یک «هوشمندشهر» واقعی است. اگرچه مسیر پیادهسازی این طرح با چالشهای فنی و ناهماهنگیهای اداری روبهروست، اما فشارهای ترافیکی و نیاز مبرم به مدیریت هزینهها، راهی جز حرکت به سمت این یکپارچهسازی باقی نمیگذارد.
در نهایت، موفقیت این کیف پول نه تنها در گرو کدنویسیهای پیچیده، بلکه در گرو «پیوست اجتماعی» و جلب اعتماد مردم است. اگر شهروندان احساس کنند این کیف پول هزینههای جاری آنها را کاهش میدهد و کیفیت دسترسی به خدمات شهری را افزایش میدهد، آنگاه میتوان انتظار داشت که این طرح نه بهعنوان یک پروژه دولتی، بلکه بهعنوان یک ابزار ضروری در جیبِ هر شهروندی در تهران و البرز جای بگیرد.
انتهای خبر/