شهدای اقتدار ملی؛ ستون‌های امنیت کشور
به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ در تقویم ایثار و شهادت، برخی روز‌ها نه تنها یادآور فداکاری فردی، بلکه نماد انسجام یک ملت در برابر هجمه‌های بیرونی است.، «روز شهدای اتحاد و اقتدار ملی» فرصتی است تا بار دیگر بازخوانی کنیم که چگونه خونِ پاکِ مدافعانِ میهن، گسست‌های احتمالی را به پیوندی مستحکم تبدیل کرده و اقتداری پایدار برای ایران به ارمغان آورده است.
تاریخ هر کشوری با لحظات سرنوشت‌سازی گره خورده است که در آن، جان‌فشانیِ عده‌ای، مسیرِ سرنوشتِ جمعی را تغییر می‌دهد. «روز شهدای اتحاد و اقتدار ملی» فراتر از یک مناسبت تقویمی، بازتاب‌دهنده حقیقتی استراتژیک است: «امنیتِ پایدار، تنها در سایه اتحادِ ملی و قدرتِ بازدارندگی محقق می‌شود که ریشه در خونِ شهیدان دارد.»
شهیدان در این نگاه، نه فقط قربانیانِ خشونتِ دشمنان، بلکه معمارانِ ساختارِ دفاعی و اجتماعی کشور هستند. آنان با گذشتن از عزیزترین دارایی خود، یعنی جان، سدی در برابر طمع‌ورزی بیگانگان ایجاد کردند. اما نکته کلیدی در نام‌گذاری این روز، پیوند میان «شهادت» و «اقتدار» است. این اقتدار، محصولِ مستقیمِ همبستگیِ قومی، مذهبی و سیاسی است که در میدان‌های نبرد، زیر پرچم واحدِ ایران، جلوه‌گر شد.
بازخوانی مفهوم اقتدار از منظر کارشناسان
برای درک عمیق‌تر چرایی اهمیت این روز، دیدگاه‌های تنی چند از کارشناسان سیاسی و استراتژیک را مرور می‌کنیم:
محسن راد، استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل عنوان کرد:«مفهوم اقتدار ملی در دنیای امروز، تنها به توانمندی‌های نظامی محدود نمی‌شود. اقتدارِ واقعی، توانایی یک ملت برای حفظ انسجام در شرایط بحرانی است. شهدای ما با نثار جان خود، هزینه تهاجم دشمن را برای آنها چنان بالا بردند که گزینه نظامی از روی میز حذف شد.این همان اقتدار بازدارنده است.»
وی ادامه داد: «روز شهدای اتحاد و اقتدار، تلنگری است به حافظه تاریخی ملت که بدانند هزینه‌ای که برای حفظ تمامیت ارضی پرداخت شده، با هیچ معیاری قابل‌سنجش نیست و این هزینه، وحدتِ آحادِ ملت را مطالبه می‌کند.»
سارا نوری، پژوهشگر حوزه مطالعات امنیت ملی می‌گوید: «اگر به الگو‌های جهانی نگاه کنیم، کشور‌هایی که در برابر تهدیدات پیروز شده‌اند، همگی دارای یک روایت ملی مشترک بوده‌اند. شهدای اتحاد و اقتدار، نماد‌های همین روایت هستند. این شهدا متعلق به یک جناح یا قوم خاص نیستند؛ آنها متعلق به کل ایران‌اند.»
وی افزود: «وقتی جامعه به این باور برسد که امنیتِ امروز، مرهونِ یک عزم ملی در گذشته بوده است، ناخودآگاه در برابر تفرقه‌افکنی‌های دشمن واکسینه می‌شود. بنابراین، این روز باید به عنوان یک «آیین وحدت‌بخش» بازتعریف شود که تفاوت‌های سیاسی و فرهنگی را در سایه احترام به خون شهیدان، به حاشیه می‌راند.»
شهدا؛ محور همگرایی در عصر شکاف‌ها
در شرایطی که دشمنان این مرز و بوم همواره با استفاده از ابزار‌های رسانه‌ای و جنگ‌های شناختی، در پی ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت یا دوقطبی‌سازی‌های اجتماعی هستند، بازگشت به فرهنگِ شهادت و اتحاد، بهترین پادزهر است. «روز شهدای اتحاد و اقتدار ملی»، میدانی است برای بازخوانیِ همان پیوند ناگسستنی که در دوران سخت جنگ تحمیلی و در رویارویی با گروه‌های تروریستی و دشمنانِ فرامنطقه‌ای تجربه شد.
در آن روز‌های دشوار، وقتی جوانی از شمال، شرق، غرب یا جنوب کشور برای دفاع از این خاک برمی‌خاست، هیچ‌کس نمی‌پرسید که او به چه فکر می‌کند یا چه سبک زندگی دارد؛ آنچه اهمیت داشت، «ایران» بود. این همان جوهره‌ی اصلی «اتحاد ملی» است که شهدا با قطره‌قطره خون خود، آن را از یک شعار انتزاعی به حقیقتی ملموس تبدیل کردند.
اقتدار، محصولِ پاسداشت ارزش‌ها
در نهایت، می‌توان گفت که «روز شهدای اتحاد و اقتدار ملی»، نه تنها تکریم گذشته، بلکه چراغ راهی برای آینده است. اگر امروز ایران در منطقه به عنوان یک قدرتِ تعیین‌کننده شناخته می‌شود، این جایگاه مرهونِ همان اقتداری است که از پیوندِ میانِ مردم و آرمان‌های بلندِ شهیدان به دست آمده است.
برای تداوم این مسیر، وظیفه نهاد‌های فرهنگی و جامعه نخبگانی این است که این روز را از قالب‌های کلیشه‌ای خارج کرده و به گفتمانِ فعالِ جامعه تبدیل کنند. نباید فراموش کرد که هرگونه سستی در پاسداشتِ این اتحاد، مستقیم‌ترین ضربه را به اقتدار ملی وارد می‌کند. همان‌طور که شهیدان با اتحاد خود، دشمن را شکست دادند، امروز نیز حفظ این میراث، تنها راه عبور از گردنه‌های سختِ پیشِ رو است.
این روز، یادآور یک پیام صریح برای نسل‌های جوان است: قدرتی که امروز در اختیار دارید، میراثِ خون‌هایی است که برای حفظِ اتحادِ این سرزمین ریخته شد. حفظ این خانه، جز با همدلی و نگاه به افق‌های بلندِ عزتِ ملی میسر نخواهد بود.»
انتهای خبر/