انستیتو پاستور؛ خط مقدم تولید واکسن و سرم
به گزارش گروه جامعه پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ جنگ تحمیلی سوم، علاوه بر ویرانیهای گسترده در زیرساختهای کشور، چالشهای جدی برای بخشهای مختلف، از جمله مراکز علمی و بهداشتی، ایجاد کرد. انستیتو پاستور ایران، به عنوان یکی از قدیمیترین و مهمترین مراکز تحقیقاتی و تولیدی در حوزه بهداشت و درمان، در این دوران حساس، مسئولیت خطیری بر عهده داشت: تأمین واکسنها و سرمهای حیاتی برای پیشگیری از شیوع بیماریها در میان رزمندگان و مردم، و همچنین تحقیقات مرتبط با عوامل بیماریزا که ممکن بود در شرایط جنگی شیوع یابند.
این انستیتو، حتی با وجود تهدیدات و آسیبهای احتمالی ناشی از جنگ، توانست با اتکا به دانش متخصصان خود، نقشی حیاتی در حفظ سلامت عمومی و پشتیبانی از روند جنگ ایفا کند؛ روایتی که کارشناسان آن را نمادی از مقاومت علمی و تلاش بیوقفه در شرایط بحرانی میدانند.
اهمیت و نقش انستیتو پاستور در دوران جنگ
تولید واکسنها و سرمهای حیاتی
رضا ملکزاده، پزشک متخصص و پژوهشگر برجسته، در این باره میگوید: در دوران جنگ، تأمین واکسنهایی مانند فلج اطفال، سرخک، دیفتری و کزاز برای رزمندگان و همچنین جمعیت غیرنظامی، از اهمیت فوقالعادهای برخوردار بود. انستیتو پاستور نقش بیبدیلی در تولید انبوه این واکسنها داشت تا از بروز اپیدمیهای احتمالی که میتوانست روند جنگ را مختل کند، جلوگیری شود.
وی میافزاید: همچنین، تولید سرمهای درمانی و تشخیصی، به خصوص در شرایطی که دسترسی به منابع خارجی محدود شده بود، حیاتی بود. این انستیتو با تکیه بر توان داخلی، توانست نیازهای کشور را تا حد زیادی برطرف کند.
تحقیقات در زمینه عوامل بیماریزا و بیولوژیک
مهدی شبستری، کارشناس تاریخ علم و فناوری، اظهار داشت: با توجه به ماهیت جنگ و احتمال استفاده از سلاحهای بیولوژیک یا شیوع بیماریهای واگیردار ناشی از شرایط جنگی (مانند وبا، تیفوس و…)، انستیتو پاستور وظیفه تحقیقاتی مهمی نیز بر عهده داشت. این تحقیقات شامل شناسایی عوامل بیماریزا، روشهای تشخیص و در نهایت تولید پادزهرها یا واکسنهای مرتبط بود.
او ادامه میدهد: متخصصان انستیتو با تلاش شبانهروزی، دانش فنی لازم برای مقابله با این تهدیدات را توسعه دادند و در مواقع لزوم، تیمهای تخصصی را برای ارائه خدمات در مناطق جنگزده اعزام میکردند.
آسیبهای احتمالی و مقاومت فیزیکی و علمی
اکبر میرزایی یکی از کارکنان قدیمی انستیتو بیان میکند: با وجود تهدیدات جنگ و سختیهای ناشی از آن، روحیه کارکنان و متخصصان انستیتو بسیار بالا بود. بسیاری از ما حتی در زمان بمبارانها نیز در آزمایشگاهها و خطوط تولید حاضر بودیم تا روند کار متوقف نشود. هدف ما این بود که حتی یک لحظه هم در تأمین نیازهای بهداشتی کشور وقفه ایجاد نشود.
این مقاومت، تنها فیزیکی نبود، بلکه مقاومت علمی نیز بود؛ تلاش برای حفظ دانش، توسعه روشهای نوین در شرایط تحریم و کمبود منابع، و تربیت نسل جدیدی از متخصصان که بتوانند بار این مسئولیت خطیر را به دوش بکشند.
میراث انستیتو پاستور در دوران جنگ
انستیتو پاستور ایران در دوران دفاع مقدس، فراتر از یک مرکز تولیدکننده، به نمادی از مقاومت علمی و تعهد به سلامت جامعه تبدیل شد. توانمندی این انستیتو در خودکفایی در تولید بسیاری از فرآوردههای بیولوژیک، دستاوردی بزرگ در آن دوران محسوب میشود که پایههای تحقیقات و تولیدات علمی کشور را در سالهای بعد نیز مستحکمتر کرد.
انستیتو پاستور ایران در دوران جنگ تحمیلی، اگرچه ممکن است شاهد تخریبهای گسترده بر اثر حمله رژیم صهیونی و آمریکا شد، اما در خط مقدم جبهه علم و سلامت همچنان به فعالیت خود ادامه میدهد. این میراث علمی، گواه تلاش بیوقفه متخصصان ایرانی در سختترین شرایط است.
انتهای خبر/