اثرات روانی بمباران مدرسه میناب در دانش‌آموزان تهرانی
به گزارش خبرنگار گروه جامعه پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»، سه دسیسه شوم دشمنان یعنی جنگ‌های ۱۲ و ۴۲ روزه و اغتشاشات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، تأثیر منفی عمیقی بر وضعیت تحصیلی دانش‌آموزان و دانشجویان گذاشته است. کارشناسان تأکید می‌کنند که لازم است با تدابیری هوشمندانه، این قشر آسیب‌دیده از فضای پیرامونی جنگ خارج شده و در مسیر رشد و تعالی کشور گام بردارند.
هدف اصلی دشمنان از طراحی این سه دسیسه، توقف رشد و تعالی علمی دانش‌آموزان و دانشجویان است. آنها به خوبی می‌دانند که هر دانش‌آموز و دانشجو، به مانند میلیون‌ها بمب می‌تواند برایشان خطرساز باشد. رژیم‌های استکباری هرگز چشم دیدن رشد و نمو جوانان و نوجوانان این مرزوبوم – یعنی ایران اسلامی – را ندارند.
بمباران مدرسه میناب؛ جنایتی فراموش‌نشدنی
حادثه بمباران مدرسه میناب، دل و قلب میلیون‌ها مسلمان – نه تنها در ایران، بلکه در کشورهای دیگر – را به درد آورد. تنها رژیم‌های استکباری بودند که از این جنایت وحشیانه استقبال کردند. دانش‌آموزانی که با هزار و یک هدف پا به این مدرسه گذاشته بودند تا آینده کشور را بسازند و به آمریکا و صهیونیست‌ها بفهمانند که جمهوری اسلامی ایران حکومتی نیست که بتوان به راحتی بر آن پا گذاشت و تکلیف ایران را از بیرون دیکته کرد.
دانش‌آموزان مدرسه میناب مظلومانه و ناجوانمردانه به شهادت رسیدند. رژیم‌های استکباری باید بدانند که هرگز از خون این دانش‌آموزان نخواهیم گذشت و این جنایت در تاریخ ثبت خواهد شد.
اضطراب مزمن، میراث جنگ برای نوجوانان
موسوی، معاون پرورشی آموزش‌پرورش شهر تهران، در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی تهران پرس، حادثه بمباران مدرسه میناب را به شدت محکوم کرد و گفت:
«این مقطع تاریخی، ما را ناگزیر می‌کند بار دیگر روایت انقلاب اسلامی و به‌ویژه جایگاه مدرسه در این مسیر را با دقت و جدیت بیشتری بازخوانی کنیم.»
وی با اشاره به ابعاد روانی جنگ بر نسل دانش‌آموز، افزود:
«افت تحصیلی در این دوران، یکی از مشکلات رایج در میان نوجوانان است که می‌تواند تأثیرات جدی بر اعتماد به نفس، انگیزه و عملکرد تحصیلی آنان داشته باشد.»
موسوی یکی از بارزترین اثرات روانی جنگ را افزایش سطح اضطراب مزمن در نوجوانان دانست و تصریح کرد: «اضطرابی که منشأ مشخصی دارد، اما در ناخودآگاه فرد ریشه می‌دواند و به شکل دائمی با او باقی می‌ماند. نوجوانی که شب گذشته صدای انفجار را شنیده، یا صبحش را با خبر تلخ کشته‌شدن یک هموطن آغاز کرده، نمی‌تواند به‌راحتی ذهنش را روی درس متمرکز کند.»
چالش آموزش مجازی در بحران
این مقام مسئول به تأثیر تفاوت آموزش حضوری و مجازی بر تمرکز دانش‌آموزان پرداخت و گفت: «در خوشبینانه‌ترین حالت، هنگامی که دانش‌آموز در کلاس حضور دارد، شاید ۵۰ تا ۶۰ درصد هوش و حواس او معطوف به درس باشد. اما در فضای مجازی، وضعیت بسیار نگران‌کننده‌تر است. واقعیت این است که بسیاری از دانش‌آموزان در کلاس‌های مجازی حضور ندارند یا توجه کافی نشان نمی‌دهند.»
وی یادآور شد: «در شرایطی که آموزش به صورت غیرحضوری دنبال می‌شود، ضرورت توجه ویژه به درس و یادگیری دانش‌آموزان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. فضای مجازی هرچند امکان تداوم آموزش را فراهم می‌کند، اما به همان میزان نیز می‌تواند باعث کاهش تمرکز و افت کیفیت یادگیری شود.»
موسوی در ادامه به چالش‌های ساختاری آموزش غیرحضوری اشاره کرد و اظهار داشت:
«نبود نظارت مستقیم معلم، نبود فضای رسمی کلاس و قرار گرفتن دانش‌آموز در محیط خانه که سرشار از محرک‌های مختلف است، سبب می‌شود توجه و تمرکز او به راحتی دچار اختلال شود. به همین دلیل، کیفیت آموزش غیرحضوری نیازمند برنامه‌ریزی دقیق‌تر، همراهی مستمر خانواده و نظارت جدی‌تر مدرسه است تا از افت تحصیلی جلوگیری شود.»
ضرورت خروج دانش‌آموزان از فضای جنگ
با توجه به سه دسیسه شوم دشمن – جنگ‌های ۱۲ و ۴۲ روزه و اغتشاشات دی‌ماه ۱۴۰۴ – لازم است هرچه سریع‌تر تمهیداتی اندیشیده شود تا دانش‌آموزان و دانشجویان از فضای پیرامونی جنگ خارج شده و در جهت رشد و تعالی کشور گام بردارند. نادیده گرفتن این آسیب‌ها، می‌تواند آینده علمی و مهارتی نسل جوان را با خطر جدی مواجه کند.
کارشناسان آموزشی بر این باورند که بازگشت به آرامش روانی، بازسازی فضاهای آموزشی تخریب‌شده و ارائه خدمات مشاوره‌ای تخصصی به دانش‌آموزان آسیب‌دیده، از جمله اقدامات فوری و ضروری است. همچنین تقویت آموزش‌های حضوری با رعایت پروتکل‌های ایمنی، می‌تواند تا حد زیادی افت تمرکز و یادگیری را جبران کند.
انتهای خبر / ح.ع