تله‌های شهری در مسیر زندگی روزمره
به گزارش تهران پرس، پیاده‌راه‌ها یکی از مهمترین بخش‌های زیرساخت شهری محسوب می‌شود که نقش اساسی در رفاه، ایمنی و پویایی شهر دارد. با این حال وضع نامناسب پیاده‌راه‌ها مشکلات متعددی برای عابران ایجاد کرده است.
از جمله این مشکلات می‌توان به ناهمواری سطح مسیر، سنگ‌فرش‌های شکسته یا لغزنده، سد معبر توسط خودرو‌ها یا دست‌فروشان و عرض کم پیاده‌رو اشاره کرد. نبود رمپ برای ویلچر یا کالسکه، نبود سایه‌بان، روشنایی ناکافی و نداشتن مسیر ویژه نابینایان نیز از دیگر نواقص متداول است این موارد سبب می‌شود استفاده از پیاده‌راه‌ها برای سالمندان، کودکان، و افراد دارای محدودیت حرکتی بسیار دشوار یا حتی خطرناک شود.
پیاده‌راه‌های نامناسب نه‌تنها ایمنی عابران را تهدید می‌کنند، بلکه باعث کاهش تمایل مردم به پیاده‌روی و افزایش استفاده از وسایل نقلیه می‌شوند که این خود منجر به آلودگی هوا و ترافیک بیشتر می‌شود.
سفورا نیازی از شهروندان محله کریم‌خان درباره مشکلات پیش رو گفت: برای رفع این مشکلات، لازم است شهرداری‌ها و طراحان شهری به استاندارد‌های مناسب پیاده‌روی توجه ویژه‌ای داشته باشند، از مصالح مقاوم و ایمن استفاده کنند و فضای پیاده‌راه را در دسترس همه قشر‌های جامعه قرار دهند.
او ادامه داد: پیاده‌راه‌ها شریان‌های حیاتی یک شهر زنده هستند؛ فضا‌هایی که تعامل اجتماعی، سلامت شهروندان و دسترسی همگانی را تضمین می‌کنند. با این حال، هنگامی که این مسیر‌ها به دلیل غفلت یا مدیریت نامناسب شهری دچار فرسودگی و نقص می‌شوند، دیگر تنها یک مشکل عمرانی نیستند، بلکه به عاملی برای تضعیف کیفیت زندگی و نابرابری اجتماعی تبدیل می‌شود.
وی یادآور شد: وضع نامناسب پیاده‌راه‌ها، شهر را از یک محیط فراگیر به یک چالش روزانه برای ساکنانش تبدیل می‌کند.
ریشه‌های بحران
محسن امیدبخش از دیگر ساکنان محله کریم‌خان گفت: مشکلات پیاده‌راه‌ها را می‌توان در چند دسته اصلی فرسودگی فیزیکی و زیرساختی، تجاوز به حریم عابر و نقص در اصول طراحی جامع تقسیم کرد.
او افزود: استاندارد‌های طراحی شهری باید بر اصل دسترسی برای همه بنا شود. متأسفانه، بسیاری از پیاده‌راه‌ها فاقد رمپ‌های استاندارد برای عبور ویلچر، مسیر‌های برجسته برای افراد کم‌بینا و نابینا، و همچنین فاقد نیمکت یا سایه‌بان‌های کافی هستند که این امر، تجربه پیاده‌روی را برای گروه بزرگی از شهروندان سلب می‌کند.
وی ادامه داد: من هر روز باید دخترم را با کالسکه از این مسیر عبور دهم. تقریباً در هر صد متر، یک مانع یا گودال هست که مجبورم کالسکه سنگین را بلند کنم. اگر مسئولان یک بار با کالسکه از این مسیر بیایند، خودشان متوجه می‌شوند که ما در واقع داریم ورزش پارکور انجام می‌دهیم، نه پیاده‌روی!
پیاده‌راه‌های نامناسب تأثیرات منفی گسترده‌ای دارند. از منظر اقتصادی، این وضعیت موجب کاهش رونق کسب‌وکار‌های محلی می‌شود، زیرا مردم تمایل کمتری به پیاده‌روی و تماشای مغازه‌ها دارند. از منظر اجتماعی، نادیده گرفتن اصول شهرسازی ایمن، حس تعلق شهروندان به محیط زندگی‌شان را خدشه‌دار کرده و احساس تبعیض را تقویت می‌کند.
گزارش از حسین عبداللهی