به گزارش خبرنگار سرویس مناطق پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ موزه عروسکهای ملل در منطقه یک پایتخت واقع شده ،در دل پایتخت شلوغ ایران، ساختمانی قدیمی و زیبا در کوچه لبافنژاد میزبان دنیایی رنگارنگ از عروسکهاست که هر کدام قصهای از یک گوشه جهان دارند. موزه عروسکهای ملل که سال ۱۳۹۳ توسط دو خواهر عاشق فرهنگ، مسیح و معصومه علینژاد تأسیس شد، امروز نه فقط یک موزه، بلکه یک پل ارتباطی عمیق میان ملتهاست.
وقتی وارد حیاط کوچک موزه میشوید، صدای خنده کودکان و زمزمه گردشگران خارجی شما را به داخل میکشاند. در طبقه همکف، عروسکهای ایرانی با لباسهای محلی لر، ترکمن، بلوچ و کرد چشمها را خیره میکنند. در طبقه بالا اما، انگار سفر جهانی آغاز شده؛ عروسک ژاپنی با کیمونوی ابریشمی کنار عروسک آفریقایی با پارچههای رنگارنگ کِنتِه نشسته و عروسک سرخپوش مکزیکی با کلاه بزرگش، لبخند میزند به عروسک چینی با لباس اژدها.
آنچه این موزه را خاص کرده، دقت وسواسگونه در اصالت عروسکهاست. بسیاری از آنها مستقیماً از دست صنعتگران محلی همان کشورها خریداری شده یا به عنوان هدیه از سفارتخانهها دریافت شدهاند. مثلاً عروسک «کچینا» سرخپوستان هوپی آمریکا که فقط در مراسم مذهبی آن قبیله ساخته میشود، یا عروسک «ماتریوشکا» روسی که ۱۸ تکه دارد و کوچکترین تکهاش به اندازه یک دانه برنج است.
اما موزه فقط ویترین شیشهای نیست. هر هفته کارگاههای ساخت عروسک سنتی برای کودکان و بزرگسالان برگزار میشود. همین پاییز گذشته، یک مادربزرگ ۷۲ ساله ترکمن همراه نوهاش آمد و با اشک در چشمانش گفت: «۵۰ سال بود لباس سنتیمان را روی عروسک ندیده بودم». همین جمله، فلسفه وجودی موزه را توضیح میدهد: حفظ هویت فرهنگی در قالب عروسکی که کودکان امروز با آن بازی میکنند.
در سال ۱۴۰۴، موزه برای اولین بار بخش ویژه «عروسکهای در خطر انقراض فرهنگی» را راهاندازی کرد. عروسکهایی از اقوام ایرانی که دیگر کسی آن لباسها را نمیپوشد؛ مثل عروسک زن تالشی با روسری «چادرشب» یا عروسک مرد قشقایی با کلاه نمدی که دیگر فقط در عکسها دیده میشود.
علی مرادی یکی از کارمندان موزه عروسکها در گفتگو با تهران پرس گفت: امروز موزه عروسکهای ملل فقط یک جاذبه گردشگری نیست؛ دانشگاهی است که بدون یک کلمه سخنرانی، فرهنگ صلح و همزیستی را آموزش میدهد. وقتی کودکی ایرانی دست عروسکی فلسطینی را میگیرد و کودکی آلمانی عروسک ایرانی را بغل میکند، دنیا کمی زیباتر میشود. همین کافی است تا این خانه کوچک در قلب تهران، همچنان زنده بماند و نفس بکشد.
درس: تهران،داوودیه،خیابان نفت جنوبی،خیابان تابان.
انتهای خبر/