روایت گوینده خبر از جنگ ۱۲ روزه

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ پایگاه خبری تحلیلی تهران پرس؛ در روزهایی که جنگ ۱۲ روزه، کشور را در شرایطی خاص و حساس قرار داده بود، رسانه ملی به عنوان یکی از خطوط مقدم جبهه فرهنگی و اطلاع‌رسانی، نقش بی‌بدیلی در حفظ روحیه مردم و انتقال اخبار دقیق ایفا کرد. زهرا سادات خلیلی، یکی از گویندگان برجسته شبکه خبر، از جمله افرادی بود که در این روزهای پرالتهاب، با شجاعت و تعهد در استودیوهای خبری حضور یافت و صدای مقاومت مردم ایران را به گوش همگان رساند. او که شاهد تخریب ساختمان شیشه‌ای شبکه خبر بود، از دغدغه‌ها، نگرانی‌ها و لحظات پرافتخار این تجربه سخن می‌گوید. خلیلی در این گفت‌وگو از اتحاد بی‌نظیر مردم ایران در برابر تهدیدات دشمن، خاطرات تلخ و شیرین روزهای جنگ و حس غروری که هنگام اعلام خبر اصابت موشک‌های ایران به تل‌آویو و حیفا داشت، روایت می‌کند. او با اشاره به شهادت همکار عزیزش، شهید رجب‌پور، و سختی‌های اجرای خبر در شرایط بحرانی، از روحیه‌ای می‌گوید که هیچ‌گاه اجازه نداد آنتن شبکه خبر حتی برای لحظه‌ای خالی بماند. این گفت‌وگو، روایتی است از شجاعت، مقاومت و ایمان یک گوینده خبر که در کنار همکارانش، حماسه‌ای رسانه‌ای را در دل بحران رقم زد.

گفتگو با زهرا سادات خلیلی، گوینده شبکه خبر را با هم می‌خوانیم:

تهران پرس: خانم خلیلی، از حال و هوای روزهای جنگ ۱۲ روزه برایمان بگویید. چه احساسی داشتید وقتی خبر حمله به منطقه سوم و تخلیه ساختمان شیشه‌ای مطرح شد؟  
خلیلی: آن روزها واقعاً شرایط خاصی بود. صبح که خبرها پیچید که قرار است اسرائیل منطقه سوم را هدف قرار دهد، نگران بودم، اما باورم نمی‌شد که واقعاً این اتفاق بیفتد. فکر می‌کردم بیشتر یک شوآف است برای ایجاد ترس. وقتی خانم امامی را روی آنتن شنیدم و فهمیدم که ساختمان مورد اصابت قرار گرفته، شوکه شدم. ذهنم پر از دغدغه همکارانم بود که الان کجا هستند و چه اتفاقی برایشان افتاده است.

تهران پرس: با این شرایط سخت، چطور خودتان را برای اجرا آماده می‌کردید؟  
خلیلی: راستش، اصلاً ترسی نداشتم. شاید عجیب به نظر بیاید، اما من و تعداد محدودی از همکارانم با تمام وجود لبیک گفتیم که آنتن خالی نماند. حتی وقتی خبر تخلیه ساختمان آمد، به دوستان گفتم هر ساعتی، حتی نصف شب، اگر گوینده نبود، من هستم. حس می‌کردم وظیفه‌ام این است که صدای مردم و مقاومتمان را به گوش همه برسانم.

تهران پرس: از لحظه‌ای که خبر شهادت همکارتان، شهید رجب‌پور را شنیدید، بگویید.  
خلیلی: آن لحظه خیلی سنگین بود. من ۱۳ سال با ایشان همکار بودم. انسان پاک و مومنی بودند. وقتی شنیدم زخمی شده‌اند، تا صبح دعا می‌کردم. ساعت چهار صبح خوابیدم و پنج بیدار شدم که بروم استودیو جایگزین. وقتی خبر شهادتشان را شنیدیم، همه‌مان به هم ریختیم. آن روز اجرا داشتم و باید قوی می‌ماندم که بغضم روی آنتن نرود. خیلی سخت بود، اما نمی‌خواستیم دشمن حس کند ما شکسته‌ایم.

تهران پرس: بهترین خاطره‌تان از آن روزها چه بود؟  
خلیلی: بهترین لحظه‌ها وقتی بود که خبر اصابت موشک‌هایمان به تل‌آویو و حیفا را می‌خواندم. حس غرور و اقتدار داشتم. انگار انتقام شهدا و سردارانمان را می‌گرفتیم. آن لحظه‌ها برایم مثل تحقق یک آرزوی بزرگ بود. همیشه دوست داشتم چنین اخباری را با افتخار روی آنتن بخوانم.

تهران پرس: در مورد اتحاد مردم در آن روزها چه نظری دارید؟  
خلیلی: اتحاد مردم بی‌نظیر بود. دشمن فکر می‌کرد با این حملات می‌تواند مردم را متفرق کند، اما دقیقاً برعکس شد. مردم متحدتر شدند و این برایشان شکست بزرگی بود. این اتحاد، بزرگ‌ترین نقطه قوت ما بود.

تهران پرس: چطور با استرس و فشار آن روزها کنار آمدید؟  
خلیلی: استرس بود، اما حس وظیفه و ایمان به من قدرت می‌داد. صبح‌ها که از خانه بیرون می‌رفتم، فرزندم را می‌بوسیدم و با خودم می‌گفتم شاید دیگر برنگردم. با این حال، هیچ ترسی نداشتم. حس می‌کردم در خط مقدم جبهه رسانه‌ای هستیم و باید محکم بایستیم.

تهران پرس: از حضور زنان در این جبهه رسانه‌ای بگویید.  
خلیلی: من همیشه به زن بودنم افتخار می‌کنم، اما گاهی حس می‌کردم کاش مرد بودم تا در جبهه نظامی هم می‌توانستم باشم. ولی جبهه رسانه هم کمتر از جبهه نظامی نیست. ما زنان در کنار مردان، با تمام توان پای کار بودیم و هستیم.

تهران پرس: چه پیامی برای مخاطبان دارید؟  
خلیلی: می‌خواهم بگویم که ما تا آخرین نفس پای این کار هستیم. رسانه ملی هیچ‌گاه آنتنش خالی نمی‌ماند. هر چقدر هم دشمن فشار بیاورد، ما قوی‌تر می‌شویم و با افتخار ادامه می‌دهیم. ان‌شاءالله دیگر جنگی نباشد، اما اگر باشد، ما هستیم.

انتهای خبر/