فرونشست زمین و نابودی تالاب‌ها
به گزارش تهران پرس، مهدی زارع با اشاره به توسعه صنعتی و کشاورزی در پیرامون دریاچه ارومیه گفت: توسعه صنعتی و کشاورزی اگرچه دستاورد‌هایی مانند ایجاد شغل، افزایش تولید محصول و دسترسی بهتر به حمل‌ونقل را به همراه داشته است، اما این روند به شدت بر پایه انحراف آب‌های سطحی از طریق سدسازی و پمپاژ گسترده آب‌های زیرزمینی بوده و هزینه‌های خالص محیط‌زیستی آن بسیار زیاد و در بسیاری موارد بدون تغییر جدی سیاست‌ها برگشت‌ناپذیر بوده است.
وی با مرور تغییرات رخ داده از سال ۱۳۷۴ تا ۱۴۰۴، گفت: از دهه ۱۳۷۰ تاکنون ده‌ها سد و مخزن در حوضه آبریز دریاچه ارومیه ساخته شده که پر شدن این مخازن باعث کاهش شدید جریان ورودی رودخانه‌ها به دریاچه و بازتوزیع آب برای مصارف کشاورزی، شهری و صنعتی شده است. مطالعات متعدد نیز ساخت سد‌ها را یکی از عوامل اصلی کاهش بلندمدت سطح و حجم دریاچه ارومیه می‌دانند.
او درباره راهکار‌های احیای دریاچه ارومیه اظهار داشت: کاهش فوری تقاضای آب در کشاورزی، تغییر الگوی کشت به سمت محصولات کم‌آب‌بر در مناطق مناسب، گسترش سریع سیستم‌های آبیاری کارآمد مانند قطره‌ای، ایجاد انگیزه‌های اقتصادی برای صرفه‌جویی در مصرف آب و تغییر سیاست‌های کشت از جمله راهکار‌های احیای دریاچه ارومیه است.
زارع یادآور شد: دریاچه ارومیه تا پایان شهریور ۱۴۰۴ حدود ۹۸ درصد از مساحت خود را نسبت به سال ۱۳۷۴ از دست داده است. هرچند در سال‌های مرطوب مانند ۱۳۹۷-۱۳۹۸ بهبود نسبی مشاهده شد، اما روند کلی خشک شدن دریاچه همچنان ادامه دارد. کشاورزی، که حدود ۹۰ درصد مصرف آب ایران را به خود اختصاص می‌دهد، اصلی‌ترین عامل مصرف آب در حوضه ارومیه است و اصلاح سیاست‌های کشاورزی بیشترین ظرفیت را برای صرفه‌جویی و نجات دریاچه فراهم می‌کند.
وی با جمع‌بندی این یافته‌ها تاکید کرد: یک رقم منطقی و کاربردی آن است که حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد از خشک شدن دریاچه ارومیه در چند دهه اخیر ناشی از مداخلات انسانی همچون سدسازی، پمپاژ آب‌های زیرزمینی و تغییر کاربری زمین برای نیاز‌های کشاورزی بوده است و حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد دیگر به تغییرات اقلیمی و عوامل طبیعی اختصاص دارد.
انتهای خبر//ح. ع
منبع: ایسنا