به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ حجتالاسلام محمدباقر ولدان در گفتگویی اظهار داشت: در این شرایط آخرالزمانی که سرعت تحولات بالاست و همواره جنگ شناختی، حرف اول را برای تغییر ذهنیت ها، باورها و حتی رفتار جوامع بشری میزمپ، لازم است به پیشوایان خود مراجعه و سیره ایشان را به عنوان یک الگو برای انتخاب بهترین مسیر زندگی مرور کنیم.
تبیین به معنای روشن شدن حق و حقیقت و به عنوان یک اصل در مسائل زندگی انسان نقش آفرین است. تبیین به معنای پیدا کردن راه صحیح زندگی و دوری کردن از افکار خرافی و جاهلی است. آنچه در سیره پیامبر اکرم (ص)، امام مجتبی و ثامن الحجج علیهماالسلام مشهود است، میتواند وجه تبیینی در سیره این معصومین باشد.
در سیره پیامبر اعظم از نخستین روز که با قرائت و دعوت به حق و حقیقت آغاز میشود، اساس و اهداف آن حضرت تبیین است؛ چه دعوت مخفیانه و دعوت بستگان و نزدیکان، چه فرستادن سفیر به سایر کشورها، چه مکاتبه با ابرقدرتهای آن روز جهان و حتی صلح حدیبیه یا فتح مکه یا اخلاق زیبا و دلنشین رسول خدا، دلالتهای تبیینی دارد که در سالهای رسالت خود توانستند مردم عصر خود را از دنیای بربریت و توحش به دنیای مهر و محبت و تمدن برسانند.
پس رسول خدا یک تبیین گر کامل برای حق و حقیقت است که از روز بعثت تا واپسین روزهای عمر شریفشان حتی در حجة البلاغ که گاهی به اشتباه حجة الوداع گفته میشود، با معرفی ادامه راه و مسیر ولایت و نظام پیروی امت از امامت به تبیین گری پرداختند.
در سیره امام مجتبی (ع) میبینیم که آن حضرت با صوت زیبای قرآنی خود، با اخلاق نیکو، با حضور دلیرانه در میدانهای نبرد، با صبر و بردباری در مقابل دشمنان و با روشنگری نسبت به فتنههای اموی و همچنین با پذیرش صلح عزتمندانه پس از این که مردم دچار زر و زور و تزویر شده بودند، امام در آن شرایط مصداق جهاد تبیین بودند. چون در آن شرایط فتنه، معاویه خود را به عنوان خلیفه پیامبر جا زده بود.
مفاد بندهای صلحنامه نشان دهنده آن است که امام حسن (ع) مشروعیت دستگاه اموی را زیر سوال برده و ادامه حکومت اموی را به عنوان یک مدل سلطنتی منتفی کردند و در واقع صلح حسنی بود که مقدمه قیام حسینی شد. چون اگر حضرت روشنگری و سیاستهای شیطانی دستگاه اموی را بیان نمیکردند، زمینه قیام امام حسین (ع) در برابر یزید فاسد فراهم نمیشد.
در زمان امام رضا (ع) نیز میبینیم تبیین در سیره آن حضرت جایگاه ویژهای دارد. امام در شرایطی که شیعه در ناراحتی شهادت امام کاظم (ع) به سر میبرد، دچار تقیه سیاسی شده و مجبور میشوند از مدینه به مرو هجرت کنند ولی برای اعلام مخالفت با این سفر اجباری میبینیم که نوع وداع حضرت در مدینه و بدرقه خانواده با گریه، مخالفت خود را اعلام میکنند. از طرف دیگر در رویدادهایی مثل نماز فطر یا در مناظره با علمای ادیان مختلف و در شروطی که برای پذیرش ولایت عهدی قرار میدهند، همه نشانههایی از جهاد تبیین در سیره امام رضا (ع) است که در واقع آن حضرت خواستند مردم عصر خود و آیندگان را نسبت به این مسائل آگاه کنند.
این سه معصوم با سیره تبیینی خود به روشنگری و دوری از جهل علمی و جهالت عملی مردم عصر خود و مردم دیگر دورانها پرداختند تا ما بتوانیم راه صحیح را از بیراهه تشخیص دهیم.
انتهای خبر/
منبع: ایرنا