سید رضا اورنگ در یادداشت ارسالی به «تهران پرس» نوشت: مناطق جنوبی و قدیمی شهر تهران،همچنان زنده هستند و زندگی می بخشند. قدم زدن در کوچه و پس کوچههای آنها،چنان حس خوبی به آدمی می دهد که انسان می خواهد زانو زده و در برابر این بناهای قدیمی و جذاب سجده شکر بهجای آورد.
چند ماهی است که دوباره تهران گردیهای خود را آغاز کردهام. هر بار به دل یکی از محله های قدیمی رفته و ساعت ها در آن محیط گیرا پرسه میزنم. چنان مجذوبم میکنند که متوجه گذر زمان نمیشوم.
در یکی از همین گردشهای روزانه به تابلوی امامزاده یحیی برخوردم که سر کوچهای پیچ شده بود، نامش پاهایم را شل کرد زیرا مرا به دوران کودکی برد به زمانی که با مادر و خاله خدابیامرزم عزم زیارت این بارگاه پر حس و حال را میکردیم.
وقتی وارد این محل شدم گویا مانند فیلمهای فانتزی زمان را شکسته و وارد دنیای قدیم و زمان کودکی شدهام.هرچند تغییراتی به چشم میآمد،اما محله ماهیت خود را حفظ کرده بود.
خبری از درخت چناری که در حیاط امامزاده تبدیل به دکه کفاشی شده بود نبود اما دو چنار قدیمی که تسمه فلزی دور آنها پیچیده شده بود همچنان زنده بودند.
گنبد خاص امامزاده همچنان دلربایی کرده و حاجتمندان را به خود می خواند. تنها کسانی که با این محله جذاب آشنا بوده و هستند می توانند حسی مانند من داشته باشند.
در گذشته،ماستبندیهای این محله معروف بودند به خصوص ماستهایی با ظروف سفالی که از پشت ویترین چشمنوازی می کردند. حدود نیم قرن از آخرین باری که طعم این ماستها را چشیدم میگذرد اما همچنان مزه آن در دهان و جانم جاخوش کرده است. حیف که جای آن ماستبندیها و آن ماستها خالی مانده است.
درعرض دو ماه دو بار به این محله جذاب که برای خودش دنیایی جداست رفتم و هر بار لذتی دوچندان بردم.
با خبر شدم قرار است طرح توسعه امامزاده یحیی(ع) در این بافت تاریخی و مسکونی تهران در محدودهای به وسعت حدود ۳/۸ هکتار اجرا شود. این به معنی آن است که دهها خانه و بنای تاریخی و قدیمی باید تخریب شوند.
این خبر بسیار دردناک است. امیدوارم شهرداری تهران و میراث فرهنگی اشتباهی مهلک و تاریخی نکنند و به جای تخریب هویت ملی و شهری به احیای آن بپردازند. پیشرفت،به معنی هویتزدایی نیست، حفظ آن است.
انتهای پیام/خ