یادداشت فیلم هوک
به گزارش تهران پرس؛احسان حجتی در یادداشتی نوشت وقتی صحبت از سینمای شهرستان میشود، یا همه سراغ قصه های سطحی که صرفا شاعرانه هستند میروند و یا قصه شخصیتی غیر بومیست که در چالش با این بوم جدید، قصه هایی را با خود همراه میکند. در این قصه ها عمدتا قصه ها، قصه هایش شهر های بزرگ مخصوصا تهران هستند که ما در واقع قصه های یک شخصیت با مشکلات تهران را در شهرستان میبینیم.
اما هوک از این کلیشه فاصله دارد. یک قصه مخصوص اقلیم خودش و چالش هایی که اگر در هر جای دیگری رخ دهد، بیان متفاوتی را به دنبال خواهد داشت. هوک سرشار از قاب های بینظیر از اقلیم مکران است که چشم بیننده را محو خود میکند. قصه شاید کشش زیادی نداشته باشد ولی در نوع خود یکتاست. ما بعد از مدت ها در سینما یک فیلم در گونه ورزشی دیدیم. با چالش های یک قهرمان همراه میشویم و زندگی پر ماجرای او را دنبال میکنیم. اما فارغ از همه این ها، زیر متن فیلم است که در جای جای کار دیده میشود. فرهنگ، اصالت، بخشش، بزرگی، مناعت طبع و منش پهلوانی. شخصیت در داستان در یک سفر قهرمان قرار دارد و با موانع چالش هایی مواجه میشود که قرار است در نهایت از او یک قهرمان بسازد ولی اصالت فیبم جایی خودش را نشان میدهد که سرانجام شخصیت، بجای قهرمانی، پهلوانیست. ما در این فیلم زنده بودن فرهنگ پهلوانی و اصیل ایرانی را در یکی از اصیل ترین و ریشه دار ترین منطقه و مردم این آب و خاک میبینیم. نقطه جذاب دیگر کار، استفاده از کلمات اصیل و ریشه دار فارسیست که در ادبیات مرسوم امروز وجود ندارد ولی هنوز بر زبان این‌مردمان جاری میشود. کارگردان کار که خودش از همین دیار است، نه تنها در قاب ها که در داستان و دیالوگ ها نیز همچون مردم این خطه از ایران، پاسدار فرهنگ و هویت کهن این سرزمین هست که هنوز هم در زندگیشان جاریست.
انتهای پیام/