ف
کد خبر: 453280 تاریخ انتشار: 03/شهريور/1397 - 11:04

عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران در گفتگوی اختصاصی با تهران پرس؛

خناری نژاد: دنیای بازی بچه‌ها دنیای متفاوتی است، دست به دنیای بچه‌ها نزنید

عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران درباره وظایف روانشناسان بیان کرد: قسم پزشکی روانشناسان رازداری و امانت داری است و باید محرم و امانت‌دار بیمار خود باشند.


به گزارش خبرگزاری تهران پرس؛ سید جواد خناری نژاد عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران و همچنین عضو نظام روانشناسی مشاوره کشور در گفتگویی با خبرنگار حوزه سلامت درباره روش درمانی (Congitive Behavioral Therapy) یا همان CBT توضیح داد: این روش درمان شناختی- رفتاری است، این نظریه اثر بخش‌ترین روش در درمان اختلالات و اضطراب و افسردگی است، همچنین در درمان و کاهش علائم بیماری حاد روانی مانند اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی تاثیر بسیاری دارد. رویکرد روش CBT ساختاری و هر جلسه دارای ساختار (Stracture) می‌باشد. در این روش به افکار توجه می‌شود زیرا زیربنای تمام احساسات افکار است؛ یعنی همان تجربه تروماتیک (اتفاقات در طول دوران زندگی) است و حافظه هیجانی به معنی هیپوکامپ (شناخت) و حافظه شناختی (آمیگدال) به معنای هیجانات تولد، مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در CBT فهم مراجع مقدم بر کار درمان است.

عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران در مورد شروع کار درمان به روش شناختی- رفتاری بیان کرد: شروع کار درمان در شش مرحله ارزیابی (شامل مشاهده، آزمون‌های بدنی و مصاحبه بالینی)، تشخیص، مفهوم سازی درمان، طرح درمان (تعداد جلسات حضور بیمار معمولا 8 جلسه که در آن اهداف و اقدامات مورد نظر توضیح داده می‌شود)، هدف گذاری درمان و در نهایت شروع فرآیند درمان (یعنی آموزش روانی) انجام می‌گیرد.

وی افزود: با روش درمانی شناختی- رفتاری می‌توان به بسیاری از بیماری‌ها پی برد، همچنین این روش در زوج درمانی و تعارضات نیز کاربرد دارد. زمانی می‌توان یک کار درمانی را شروع کرد که به شناخت خوبی از مراجعه کننده رسیده باشیم، البته در مسیر درمان یکسری مسائل به عهده مراجعه کننده می‌باشد به عنوان نمونه در مسیر درمان‌های جسمی بعد از تشخیص و تجویز پزشک بیمار باید به نسخه و تجویزات پزشک عمل کند در غیر اینصورت درمان به طور کامل اتفاق نمی‌افتد، در این مورد نیز این امر صادق است.

خناری نژاد درباره مراجعه افراد برای مشاوره اظهار داشت: منشاء بیمار شدن همه انسانها از درک نشدن است، مردم زمانی به مشاور مراجعه می‌کنند که هیچ فضایی برای آن‌ها آرامش بخش نیست و اغلب به شدت آسیب دیده اند. برای نمونه در مشاوره ازدواج زوج چند ماه با هم نامزد هستند و بعد برای مشاوره پیش از ازدواج به مشاور مراجعه می کنند، یعنی هنگامی که وابستگی و هیجانات ایجاد شده در این زمان دیگر مشاور نمی‌تواند به آن‌ها بگوید که مناسب هم نیستند، یا در فرزند پروری مادران عموما وقتی فرزند پرخاشگر شد و نمی‌توانند او را مهار کنند به مشاور مراجعه می‌کنند، حال سوال اینجا است که چرا در ابتدای بروز این علائم و پرخاشگری‌ها مراجعه نکردند؟ چرا هنگامی که درد در جسم انسان ایجاد می شود به سرعت به پزشک مراجعه می کنند اما در موارد روحی و روانی بعد از شدت یافتن موضوع این کار را انجام می‌دهند؟

وی افزود: برای کار درمان فرهنگ لازم است، بدون آن درمان امکان پذیر نیست.

عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران در مورد روش دیگری برای کودک به نام بازی درمانی با رویکرد شناختی-رفتاری CBPT تصریح کرد: در واقع می‌توان گفت بازی به عنوان حق عام و لاینفک کودک است، تنها فعالیت محوری دوران کودکی که در رشد طبیعی و یکپارچگی کودک اهمیت دارد و همه کودکان در تمام مکان‌ها و زمان‌ها به آن می‌پردازند و نیازی به آموختن و مجبور کردن کودک نیست، عملی خود انگیخته، لذت بخش، خود خواسته و بی‌نیاز به هدف است. کودک به شیوه خود به کاووش، آزمایش و یادگیری می‌پردازد و تعیین چگونگی کاربرد هر شیء به اختیار کودک است. بازی نمایانگر تلاش کودکان برای سازمان دادن تجاربشان و کنترل امور را به دست گرفتن است. کودک در بازی خود را برخوردار از قدرت کنترل و درنتیجه ایمن می‌یابد. آنچه در واقعیت غیر قابل کنترل یا مهار است در بازی به موقعیت‌های قابل کنترل و مهار شدنی تبدیل می‌شوند و کودک سازگاری با موقعیت‌ها را از محیط امن می‌آموزد. در بازی به افکار و احساسات آزادی داده می‌شود تا بدون بازداری، غیر مستقیم و به گونه‌ای بی‌خطر مجال بروز پیدا کنند. کودکان از لحاظ کلامی فاقد امکانات لازم هستند، بنابراین با این روش بدون استفاده از کلمات احساسات و افکار بروز داده می‌شود (خشم نسبت به برادر کوچک، کتک زدن عروسک و...).

وی افزود: دنیای بازی بچه‌ها دنیای متفاوتی است، دست به دنیای بچه‌ها نزنید.

خناری نژاد به چند نوع روش بازی‌ درمانی اشاره کرد:این روش ها شامل بازی های اکتشافی یا حسی- حرکتی برای تحریک حس مانند کوبیدن به میز یا پر و خالی کردن لیوان، بازی های مستقیم برای به کارگیری اسباب بازی به شیوه مورد استفاده خود کودک مانند ماشین بازی، بازی‌های نمایشی یا نمادین که در آن کودک وانمود می‌کند فرد یا چیزی است مانند راننده بازی، بازی‌های با قاعده که در آن روش‌ها، قواعد و محدودیت‌ها را کودک باید بپذیرد مانند شطرنج و وسطی، بازی‌های جنگی که با فعالیت شدید بدنی و سر و صدای کودک همراه است مانند کشتی و بوکس می باشد.

وی در حوزه بازی درمانی ادامه داد: درمان شناختی – رفتاری در چهار مورد احساسات و هیجانات، علائم بدنی، رفتار و شناخت خلاصه می‌شود، در این روش با زبان کودک موضوعات او را در میابیم؛ در بازی اضطراب، هیجانات، خلق و خوی رفتاری و حتی نوع واکنش‌های رفتاری مشخص می‌شود. درمانگر از طریق بازی به دنیای هیجانی کودک وارد شده و به گذشته کودک نمی‌پردازد بلکه به حال او توجه می‌کند، کودک در بازی درمانی حین استفاده از وسایل بازی احساسات خود را بروز می‌دهد و در این روش کودک جهانی را خلق می‌کند که بر آن تسلط دارد و در آن حضوری قدرتمند را تجربه می‌کند. در این روش والدین باید فعال بوده و به عنوان تسهیل کننده مسیر درمان باشند و دقت داشته باشند که نباید در دنیای کودک مداخله کنند. از روش بازی درمانی برای کودکان 3 الی 11 سال استفاده می‌کنند.

عضو انجمن روانشناسی تربیتی ایران نظر خود را در باره روانشناسان این چنین مطرح کرد:  آنانیکه پاره های روح خویش را برای التیام به دیگران می بخشند از همه به خدا شبیه تر هستند، این هنر و تمام زحمت یک روانشناس است. همه باید بدانند که روانشناس تمام روح، جسم و افکارخود را به شخص منتقل می‌کند و یک همراه خوب برای او می باشد و به مرور زمان فرسوده خواهد شد؛ یک روانشناس از همه بیش تر در معرض آسیب است زیرا همه کسانیکه به کلنیک مراجعه می کنند حال خوبی ندارند و این فضا روی او تاثیر می گذارد و اگر او شاداب و اهل تفریح نباشد به مرور زمان فرسوده می‌شود برای همین یک روانشناس باید بخشی از درمان را برای خود بگذارد.

خناری نژاد درباره وظایف روانشناس بیان کرد: قسم پزشکی روانشناسان رازداری و امانت داری است و باید محرم و امانت‌دار بیمار خود باشد. یک روانشناس نباید خود را جای بیمار قرار دهد بلکه باید از بیرون تمام مواضع او را بررسی کند تا بتواند چتر حمایتی برای رفتارها و برخوردهای بیمار در طول درمان داشته باشد. متاسفانه در امر روانشناسی بسیاری از مردم بدون داشتن علم و آگاهی و حتی تجربه پیشنهادهای روانشناسانه به هم نوعان خود می‌دهند که این امر آسیب جدی به مشکلات بیمار می‌زند.

وی در سخن پایانی خود اشاره کرد: روانشناس یک راه نشان است که ره گم نشود و سعی می‌کند غیر ممکن را ممکن سازد. روانشناسی موفق است که بتواند مراجعین را به خود جذب کند در واقع می‌توان گفت که این بیت زبان حال او است:

به تکلم، به تبسم، به خموشی، به نگاه

می‌توان برد دل آسان به هر شیوه

پایان/

مریم قنبری

 


اشتراک گذاری
برچسب ها
خبرهای مرتبط
نظر شما
نام:
ایمیل:
نظر:
کد امنیتی:
نظر بینندگان