ف
کد خبر: 149321 تاریخ انتشار: 29/اسفند/1395 - 10:11

«تهران‌پرس»گزارش می دهد؛

نقد کیلویی منتقدان دولت!/پارادوکس شعار و عمل در مواجهه با منتقد

شاید همین ادبیات رئیس جمهور است که باعث شده سخنگوی دولت او، با واژه هایی ناشایست، نقد کارشناسان را «کیلویی» توصیف کند. ادبیاتی که به وضوح حاکی از عصبانیت دولت از منتقدانی است که نمی گذارند دولت با آمارسازی، اقتصاد کشور را قربانی شعارهای تبلیغاتی کند.


به گزارش حوزه سیاسی تهران پرس، حسن روحانی با شعار توجه به اظهارنظرهای کارشناسی و تحمل نقد به میدان انتخابات ریاست جمهوری یازدهم پا گذاشت و تلاش کرد تا چهره یک سیاستمدار اهل مدارا را از خود به تصویر بکشد.

او چهار سال قبل در مناظره های انتخاباتی از ضرورت بها دادن به اظهارنظرهای کارشناسی سخن گفت و از اینکه دولت محمود احمدی نژاد به توصیه دلسوزان بی توجهی می کند، گلایه کرد. حسن روحانی وعده داد که در دولتش، نقد منتقدان محترم شمرده شده و دولت از این توصیه ها برای بهبود عملکردش استفاده کند.

قریب به چهار سال پس از این وعده ها، اکنون نگاهی به کارنامه حسن روحانی در توجه به انتقادهای منتقدین، نشان می دهد که نه فقط دولت توجهی به نقدها نداشته، بلکه به طرق مختلف، تلاش کرده تا جلوی اظهارنظرهای آنها که مانند دولت فکر نمی کنند را بگیرد.

تازه ترین موضع گیری های دولت یازدهم در واکنش به نقد منتقدان که دو روز پس از انتشار دو نامه دلسوزانه 40 اقتصاددان و 80 نماینده مجلس به رئیس جمهور صورت گرفت، محمدباقر نوبخت سخنگوی دولت به تحقیر منتقدان روی آورد و گفت: «امروز مد شده هر چه گفته می‌شود از سوی برخی منتقدین یک "نه" روی آن می‌آید. منتقدین می‌توانند در هر موضوعی چالش ایجاد کنند، اما وقتی آمار رسمی ارائه می‌شود اینکه برخی منتقدین کلی بگویند این آمار درست نیست مشکلی را حل نمی‌کند. نسبت به آمارهای رسمی دولت، کلی و کیلویی حرف زدن جواب علمی و کارشناسی نیست.»

منتدین کم سواد، عینک بزنند!

البته این اولین بار نیست که دولتمردان، منتقدان را به استهزا می گیرند و سعی می کنند تا با شوخی و کنایه و گاهی هم کمی بی ادبی، از زیر بار فشار کارشناسان رهایی پیدا کنند.

پیش از این حسن روحانی منتقدان دولت را «کم سواد» خوانده بود و یا اینکه در نشست خبری اش، از آنها خواست تا برای دیدن دستاوردهای دولت، «عینک» بزنند. حسن روحانی که قول داده بود فضا را برای بیان نقدها مهیا کند و بارها به سایر دستگاه ها کنایه گفته بود که نقد دولت، جایزه دارد، اکنون به فرجامی رسیده که مانع از بیان دغدغه های منتقدان شده و نه فقط نامه های آنها را پاسخ نمی دهد، بلکه یا خود، یا سخنگویانش، منتقدان را مورد تمسخر قرار می دهند.

البته همین حالا هم اگر صحبت به تعریف نقد و سخنوری درباره اهمیت نقادی بکشد، روحانی شعارهای زیادی درباره آزادی فضای نقد سرمی دهد. مثلا همین سال گذشته بود که روحانی درباره ارزش انتقاد در پیشرفت کشور در جشن جایزه کتاب سال گفت: «برای سخن نو گفتن و تولید علم باید فضا را بازتر و آزادتر کنیم تا منتقد نسبت به آینده خود نگران نباشد... هیچ کس در اندیشه‌اش معصوم نیست و هر کسی می‌تواند نظر دیگری را نقد و آن را کامل کند... جوامعی در طول تاریخ رشد کردند که درآنجا نقد و نظر آزاد بوده است.» او دو سال قبل هم در روز دانشجو تاکید کرده بود: «دولت از نقد استقبال می‌کند.»

اما در عمل، واکنش دولتی ها به منقدان برخلاف آن شعارهایی است که سر داده می شود. این را، آمار لغو مجوز سخنرانی منتقدان دولت در دانشگاه ها به خوبی نشان می دهد. حسن روحانی خود نیز در خط مقدم تمسخر نقادان است. مثلا در مراسم 16 آذر 93، روحانی منتقدان دولتش را «تازه به دوران رسیده» نامید. او 30 مهر همان سال هم نقادان دولت را کسانی دانست که «زندگی شان در تفرقه است». «تخریبگر»، «اقلیت کوچک»، «کم سواد»، «ترسو»، «بزدل»، «دروغ پراکن»، «عقب مانده»، «عصر حجری»، «بروند به جهنم»، «بیکار»، «هوچی باز»، «بی شناسنامه»، «کودک»، «تازه انقلابی شده» و... همه عباراتی است که روحانی با آن منتقدان خود را خطاب قرار داده است!

پارادوکس شعار و عمل در مواجهه با منتقد

شاید همین ادبیات رئیس جمهور است که باعث شده سخنگوی دولت او، با واژه هایی ناشایست، نقد کارشناسان را «کیلویی» توصیف کند. ادبیاتی که به وضوح حاکی از عصبانیت دولت از منتقدانی است که نمی گذارند دولت با آمارسازی، اقتصاد کشور را قربانی شعارهای تبلیغاتی کند.

اما چه اظهارات کارشناسان اقتصادی و منتقدان سیاسی دولت را وارد بدانیم و چه آنها را ناشی از غرض ورزی سیاسی دانسته و ناوارد تلقی کنیم، به نظر می رسد که نحوه برخورد دولتمردان با منتقدان هیچ نسبتی با وعده ها و اظهارات رئیس جمهور برای گسترش فضای نقد ندارد. حسن روحانی و حامیانش که در دولت قبل از جمله منتقدان محمود احمدی نژاد بودند، به یاد دارند که با چه ادبیاتی، از آن دولت ایراد گرفته و دولت وقت را متهم به عدم تحمل در برابر نقادان می کردند. با این حال، به نظر می رسد، حالا که نوبت به تشکیل دولت توسط همان منتقدان دیروز رسیده، نحوه مواجهه آنها با منتقدان، برخلاف شعارهای گذشته آنان است و این نکته ای نیست که از نظر افکارعمومی پنهان باشد. افکارعمومی از حسن روحانی و دولت او انتظار دارند که با ادبیاتی کارشناسی به نقدها پاسخ دهند و هرگونه تمسخر و نفی نقادان به حساب نداشتن پاسخ به نقدها گذاشته خواهد شد.

به این ترتیب حسن روحانی درحالی برای ورود به انتخابات ریاست جمهوری 96 آماده می شود که بیش از هر زمان دیگری در پارادوکس شعار و عمل خود گرفتار آمده است. شعار آزادی نقد و ارج نهادن به منتقد کجا و کم سواد و کیلویی توصیف کردن نقدهای وارده به دولت کجا؟ این پارادوکس مانند بسیاری دیگر از شعارها و برنامه های دولت که در عمل دچار تناقض شده، وضعیت محبوبیت روحانی را در فضای تبلیغاتی انتخابات اردیبهشت دچار بحران کرده است.

کم نیستند رای دهندگانی که منتظرند تا در روز 29 اردیبهشت، واکنش مناسبی به این تناقضات کلامی و رفتاری نشان دهند.
 


اشتراک گذاری
برچسب ها
خبرهای مرتبط
نظر شما
نام:
ایمیل:
نظر:
کد امنیتی:
نظر بینندگان