کد خبر: 136517
ف

به عراقی ها گفتیم ما را هم بزنید!

آنها معتقد بودندکه دخترها قاطع‌اند و هر چه بخواهند، می‌گیرند. حتی خود سربازها می‌گفتند شما هرچه بخواهید، به زور می‌گیرید. می‌گفتند ما با دیگران این‌طوری نیستیم. تا حرف بزنند، چند تا سیلی می‌زنیم و کار تمام می‌شود. گفتیم خب ما را هم بزنید.

 به عراقی ها گفتیم ما را هم بزنید!

به گزارش تهران پرس  آنچه در ادامه می خوانید، قسمتی از کتاب خاطرات خانم فاطمه ناهیدی یکی از چهارشیر زن اسیر ایرانی با عنوان «چشم درچشم آنان» است.

کتاب خاطرات فاطمه ناهیدی را  که در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران ۴ سال اسیر بود ، دفتر ادبیات و هنر مقاومت در سال ۱۳۷۵ برای نخستین بار منتشر کرد. «چشم در چشم آنان» سیصدوچهل‌وسومین کتاب منتشر شده توسط این دفتر و پنجاه‌وچهارمین اثر منتشر شده از خاطرات آزادگان دفاع مقدس در این مجموعه است. چشم در چشم آنان ـ سومین اثر از خاطرات زنان اسیر ایرانی در بازداشتگاه‌های بی‌آفتاب عراق است که توسط دفتر ادبیات و هنر مقاومت منتشرشده است.
 
یک‌بار دیگر هم دندانم درد می‌کرد و باید کشیده می‌شد. مرا به درمانگاه دانشگاهشان بردند. آنجا مجهزتر بود. با ماشین مرا از زندان خارج کردند. برایم خیلی جالب بود که بعد از یک سال و اندی بیرون را می‌دیدم. در درمانگاه هم پزشک‌ها سؤال می‌کردند کی هستی و از کجا آمده‌ای؟ فهمیده بودند که آدم معمولی نیستم. توضیح که می‌دادم،‌ چند نفری جمع شده بودند دور هم و پچ‌پچ می‌کردند. اول نمی‌گذاشتند سربازها داخل بیایند، ولی بعد که تهدید شدند، اجازه دادند سرباز یک گوشه بایستد. سرباز نمی‌گذاشت زیاد با من صحبت کنند. ولی متوجه شده بودم که موضوع برایشان خیلی جالب است. من هم با دست اشاره به دندانم می‌کردم و به انگلیسی با آنها صحبت می‌کردم و این‌طور وانمود می‌کردم که در مورد درد دندانم صحبت می‌کنم. موقع بازگشت هم پیش خودم تصور می‌کردم که الان یکی از افراد انقلابی‌شان می‌آید و مرا آزاد می‌کند و... گاهی از این‌جور خیال‌بافی‌ها می‌کردم. ولی خیلی زود از ذهنم پاک می‌شد.

در راه بازگشت مردم را از قسمت جلو ماشین می‌دیدم. بقیه قسمت‌های ماشین کاملاً پوشیده بود. نگاه می‌کردم ببینم اثری از جنگ در شهر هست یا نه. شهر شلوغ و بی‌نظم بود. مردم درهم می‌لولیدند، ‌اما خیلی عادی. به خاطر چند مورد حمله به زندان و تیراندازی شدیدی که اتفاق افتاده بود، فکر می‌کردم شاید انقلابی هم در اینجا صورت بگیرد، ولی این‌طور نبود. خرابه‌هایی می‌دیدم، ولی معلوم نبود اثر بمباران است یا نه. وقتی برگشتم به سلول، لحظه به لحظه‌اش را برای بچه‌ها تعریف کردم. بعد احساس کردم آنها هم دلشان می‌خواهد دندانشان درد بگیرد تا بتوانند برای مدتی کوتاه به خارج از سلول بروند.

از نظر امکانات خیلی کمبود داشتیم. لباس نداشتیم. لباسمان فرسوده شده بود. خواهر آزموده بلوز بلندی داشت که زیاد کلفت هم نبود. پشت این بلوز ساییده شده بود و با پارگی فاصله‌ای نداشت. همین‌طور شلوارش. می‌بایست آن را وصله می‌زدیم، چون هر وقت از آنها لباس می‌خواستیم، می‌گفتند نداریم. یا می‌رفتند لباس‌های مردانه می‌آوردند و می‌گفتند ما از این لباس‌ها به زندانی‌های زن هم، می‌دهیم، می‌خواهید بپوشید، نمی‌خواهید، چیز دیگری نداریم. یک سری پلاستیک جمع کردیم و با گازهایی که از کمک بهیارها می‌گرفتیم، این دو را روی هم گذاشتیم و شلوار و بلوز حلیمه را وصله زدیم. منظرة خیلی زشتی داشت، ولی مجبور بودیم.

آن سال معصومه درد سینه‌اش خیلی شدیدتر شده بود. وقتی صدای سرفه‌هایش در زندان می‌پیچید، نگهبان‌ها را هم به وحشت می‌انداخت. یک روز که پزشک برای معاینه سینه معصومه آمد، گفت نیاز به دکتر متخصص دارد. خانمی را آوردند. آن زمان طبقه بالا بودیم. با این‌که امکانات آنجا بیشتر و بهتر بود، گفت: «چرا برای خودتان تقاضای وسیله نمی‌کنید؟ شما هر روز باید دوش بگیرید.» گفتیم: «وقتی خودمان را می‌شوییم، باید همان‌طور خیس بایستیم تا خشک شویم.» گفت: «مگر حوله ندارید؟» گفتیم: «حوله پیشکششان. به ما یک دست لباس درست نمی‌دهند. وضع صابون و تایدمان را هم که می‌بینید!»‌

سر و صدا راه انداختیم که یا باید به ما امکانات بدهید یا باید آزادامان کنید برویم. از جریان صلیب سرخ آگاهی پیدا کرده بودیم و می‌دانستیم که دیگر حقمان است. بعد از مدتی یک‌سری لباس آوردند. دشداشه‌های زنانه و به اصطلاح خودمان «ماکسی»، ولی همه یقه باز بود و آستین کوتاه. بین آنها فقط یک لباس مناسب بود که حلیمه آن را برداشت. بعضی لباس‌هایی را که می‌آوردند، آن‌قدر زشت و زننده بود که آدم حتی برای استفاده از آنها در خانه هم کراهت داشت. مریم یکی دو تا از آن لباس‌ها را نگه داشت و با تغییراتی که در آنها ایجاد کرد، گاهی در سلول استفاده می‌کرد تا مانتویش که در حال ساییده شدن بود، پاره نشود. زمستان‌ها خیلی سرد بود. به خصوص که کف سلول سرامیک بود. در می‌زدیم و پتو می‌خواستیم. یک روز پتوی چرک و کثیفی آوردند. به نظر می‌رسید زمین را با آن پاک می‌کرده‌اند. بهتر از هیچی بود. آن را حسابی شستیم و زیر دو پتویی که داشتیم انداختیم. اما باز فایده نداشت. تمام بدنمان زخم شده بود.

آن روزها اوایل سال ۶۱ بود. ساعت تحویل [سال] را در سلول‌های بالا بودیم. تقویمی که در سلول پایین درست کرده بودیم، جای زیادی می‌گرفت. چون هر روز که می‌گذشت، یک علامت روی دیوار می‌زدیم. بعد روزهای هفته و ماه را می‌نوشتیم و فقط تاریخ روزها را عوض می‌کردیم. به این ترتیب تاریخ را در ذهنمان نگه می‌داشتیم. در ایران که بودم، همیشه در روزهای تولد افراد خانواده هدیه‌ای برایشان تهیه می‌کردم. پدرم دی ماه به دنیا آمده بود. اولین دی ماهی را که در سلول گذراندم، برایم خیلی سخت بود. وقتی فکر می‌کردم که پدرم آن روز به یاد تولد سال قبل خواهد افتاد و هدیه‌ای که برایش خریده بودم، به شدت ناراحتم می‌کرد. از به خاطر آوردن حالت او خیلی متأثر می‌شدم. فروردین ماه سال ۶۱ بود. از خدا خواستم وسیله‌ای فراهم کند تا من امسال بتوانم یک عیدی و یک هدیه تولد حسابی به مادرم بدهم.

در همان روزها با بچه‌ها صحبت می‌کردیم تا کاری کنیم از آنجا خارج بشویم. دیگر قانون را می‌دانستیم. و می‌دانستیم که جای ما آنجا‌ نیست. اول با سربازها صحبت کردیم که ما جایمان اینجا نیست. شما خیلی ظالم هستید. گاهی هم برخوردهایی پیش می‌آمد. طوری که سربازی که با ما مهربان‌تر از بقیه بود، دیگر آن مهربانی سابق را نداشت. این صحبت‌ها مدت‌ها ادامه داشت. آنها هم تعجب کرده بودند که ما از کجا این چیزها را فهمیده‌ایم و چرا ناگهانی شروع به گفتن این حرف‌ها کرده‌ایم. تمام اخبار سلول را هم به مسئولان می‌دادند که مثلاً دخترها سر و صدا می‌کنند یا حرف‌های جدید می‌زنند. به این ترتیب بود که جریان اعتصاب پیش آمد. به بچه‌ها گفتم باید حرکتی داشته باشیم. باید با مسئولین صحبت کنیم و اگر جواب ندادند، اعتصاب کنیم. قبل از عید سه ماه در مورد اعتصاب فکر کرده بودیم. مسئله مهمی بود. اگر اعتصاب می‌کردیم و آنها جوابی نمی‌دادند، باید قطع می‌کردیم که این وضعمان را بدتر می‌کرد.

آنها معتقد بودندکه دخترها قاطع‌اند و هر چه بخواهند، می‌گیرند. حتی خود سربازها می‌گفتند شما هرچه بخواهید، به زور می‌گیرید. می‌گفتند ما با دیگران این‌طوری نیستیم. تا حرف بزنند، چند تا سیلی می‌زنیم و کار تمام می‌شود. گفتیم خب ما را هم بزنید.

ادامه دارد...
منبع:تاریخ شفاهی ایران

پخش زنده اخبار

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • چرا معاون روحانی عازم ترکیه شده است؟
  • در مهلت 60 روزه کنگره برای برجام چه اتفاقی می افتد
  • طلب غرامت کشورهای اروپایی از اسرائیل
  • پای کابل سوزها به پرونده آلودگی هوای تهران باز شد
  • قتل خواهر و برادر به خاطر سر و صدا کردن در بازی+ عکس
  • "حسن روحانی" با توقف پرداخت سود سهام عدالت مخالفت کرد
  • برپایی رقابت کشوری داستان‌نویسی علمی‌تخیلی و نقاشی با موضوع نجوم و فضا
  • 7 دانشگاه ایرانی در جمع 500 مؤسسه برتر مهندسی و فناوری جهان
  • جلوگیری از جعل "صدا" با فناوری جدید
  • تیلرسون به پاکستان و هند می‌رود
  • رئیس هلال‌احمر خبر داد: استقرار بیمارستان سیار در اردوگاه آوارگان میانماری در بنگلادش
  • افسارگسیختگی پوشاک ضدعفاف در کشور
  • رفع مسائل مربوط به جوانان با حذف خط کشی‌های سیاسی و اجتماعی
  • مدیرکل مدیریت بحران آذربایجان‌شرقی: تلفات و خسارات خاصی از زلزله شربیان گزارش نشده است
  • پرتقال‌های رنگ شده نخورید/ با عرضه‌کنندگان برخورد می‌شود
  • موتورهای جست‌وجوی بومی، گوگل‌های ایرانی می‌شوند؟
  • برنج برای یکسال کشور تامین شد اما واردات همچنان ادامه دارد ...
  • رحیم‌صفوی: ایران از تجزیه کشورهای اسلامی جلوگیری خواهد کرد
  • لغو عضویت سپنتا نیکنام حل نشود به شورای حل اختلاف قوا ارجاع می‌شود
  • بازدید از این موزه رایگان است، اما اعتبار می‌خواهد
  • از اینترنتی شدن صدور پروانه ساخت و نمایش تا «خاطرات پاییزی» در ولز
  • رئیس صداوسیما در دیدار با میشل عون: با مقاومت و ایستادگی آرامش را به منطقه بازمی‌گردانیم
  • واردات از چین افزایش یافت+جدول
  • جدی‌ترین مخالفان ایران حامی برجام هستند
  • اعدام قاتل ستایش به تعویق افتاد
  • استقبال سفیر امارات از سخنرانی ترامپ علیه ایران
  • العامری: خانوادهای خارج شده از کرکوک بازگردند
  • 13 روایت از خانواده‌ی «بارزانی» و رویای استقلال
  • پلاکت خون را با این خوراکی ها بالا ببرید
  • عارف: مبنای تصمیمات قوه قضاییه باید قانون باشد
  • تأکید رئیس مجلس بر رفع مشکل ترافیک و آلودگی هوای تهران
  • برانکو:با افتخار از آسیا خداحافظی کردیم
  • دیدار سرزده رییس جمهور با خانواده سه شهید
  • «ترزا می»: حتی برای خروج بدون توافق از اتحادیه اروپا هم آماده‌ایم
  • لغو ممنوعیت شماره‌گذاری خودروهای با مصرف سوخت بالا
  • کاریکاتور/ مرکل کار اردوغان را یکسره کرد!
  • مصرف این نوشیدنی جلوی پیری زودرس را می‌گیرد
  • تازه عروسی که شوهرش را کشت
  • پاسخ وزارت نفت به استخدام دختر نماینده مجلس
  • آیا بیشتر تروریست‌ها مسلمان هستند؟ +آمار
  • رونالدو پر درآمدترین ورزشکار اروپا شد
  • اظهارات لاریجانی درباره عضویت هموطن زرتشتی در شورای شهر
  • ورود زیردریایی هسته ای آمریکا به آبهای کره جنوبی
  • تیراندازی در «اجوود» ایالت مریلند آمریکا
  • آیت‌الله مکارم:جلوی فرار مغزها گرفته شود
  • با ۱۵۰میلیون کجا می‌توان‌ خانه‌ خرید؟ +جدول
  • اعزام بیکاران ایرانی به ۴ کشور
  • تداوم اتهام‌زنی بحرین علیه ایران
  • جاده هراز ۴ بانده می‌شود
  • ادامه تلاش «نیکی هیلی» علیه ایران
  • وزش باد و گردو خاک در ۶ استان کشور/آخر هفته آفتابی برای غالب نقاط کشور
  • باشگاه پرسپولیس برای بازی با الهلال بیانیه داد/ فرار الهلال از شکست در ایران هم باعث شادی برخی شد!
  • تب تند بن سلمان، در پروژه آزادی زنان
  • العبادی: فقط پلیس محلی و نهاد مبارزه با تروریسم در کرکوک بمانند
  • عربستانی ها در ایران بازی می کنند
  • امن ترین پایتخت جهان
  • ترامپ اشک همسر سرباز کشته شده آمریکایی را درآورد
  • کشف ۱۷ پهپاد جاسوسی توسط گمرک مصر
  • واکنش سردار کوثری به "شاخ و شانه" کشیدن ترامپ
  • تشدید تنش‌ها بین دونالد ترامپ و رکس تیلرسون
  • شرط برانکو برای تمدید قرارداد با پرسپولیس
  • رئیس جمهور سابق چین زنده شد + عکس
  • پذیرفتنی نیست رژیم صهیونیستی هر وقت بخواهد به سوریه تجاوز کند
  • بازداشت ۲۳ فلسطینی در یورش نظامیان صهیونیست
  • عباس جدیدی برای ریاست فدراسیون کشتی ثبت نام کرد
  • اردوغان: رهبران اقلیم کردستان مسئول ریخته شدن هر قطره خون در عراق هستند
  • قطار مشهد-کربلا منهای ۳۲ کیلومتر