ف
کد خبر: 108864 تاریخ انتشار: 10/بهمن/1394 - 15:51

روایتی از فعالیت‌های مبارزاتی رهبر در روزهای منتهی به ۱۲ بهمن

دیدار با خورشید در انتهای شب

روزهای پایانی مبارزات بود و خیلی‌ها بوی اسپند پیروزی را نزدیک‌تر از همیشه استشمام می‌کردند. همه یاران تاثیرگذار امام(ره) در پایتخت بودند، اما جای یکی خالی بود.


به گزارش  تهران پرس، روزهای پایانی مبارزات بود و خیلی‌ها بوی اسپند پیروزی را نزدیک‌تر از همیشه استشمام می‌کردند. همه یاران تاثیرگذار امام(ره) در پایتخت بودند، اما جای یکی خالی بود. آیت‌ا... خامنه‌ای که دهه چهل و پنجاه را در سراسر ایران مبارزه کرده بود و شرق و غرب میهن، سخنرانی‌ها، زندان‌ها و تبعیدهایش را دیده بود، حالا باید به تهران می‌آمد. هرچند «مشهد» کم از سایر شهرها نداشت و نهضت در آنجا هم گلاویز با مأموران طاغوت بود، اما فرمانی از امام(ره) رسیده بود. پس از چند پیام و چند انکار، پیام آخر صریح‌تر بود: «نیامدنت به تهران مخالفت با امر امام است.»
 
  مأمور به هجرت
حضرت امام خمینی(ره)، آیت‌ا... خامنه‌ای را برای عضویت در شورای انقلاب، امر به هجرت کرده بودند. شورایی که قرار بود در نبود قوه حاکمه در مملکت، کار مملکت‌داری را، موقتاً، در دست بگیرد. مدرسه رفاه اقامتگاه ایشان شد. «من دوستان مشهد را راضی کردم که بیایم تهران و آمدم، که آن کار مهم هم عبارت از این بود که امام(ره)، من را به عنوان عضو شورای انقلاب معین کرده بودند و من خبر نداشتم از این قضیه و اینها می‌خواستند به من ابلاغ کنند و این طبعاً ایجاب می‌کرد که من در تهران بمانم، تا این‌که آمدم تهران...» (63.11.11)  در کنار همه این تکاپوها و مبارزه با دولت بختیار و تصمیم‌گیری برای امور انقلاب، قرار بود امام بازگردند. مأموریت تشکیل «ستاد استقبال از امام» برعهده شورای انقلاب بود. آیت‌ا... خامنه‌ای هم مسئولیت «کمیته‌ تبلیغات ستاد استقبال» را بر عهده گرفت. «گفتیم که امام، دو سه روز دیگر یا مثلاً فردا، وارد تهران می‌شوند و ما آمادگی لازم را نداریم. بیاییم سازماندهی کنیم که وقتی ایشان آمدند و مراجعات زیاد شد و کارها از همه طرف به این‌جا ارجاع گردید، معطل نمانیم.» 65.5.18«کمیته‌ تبلیغات ستاد استقبال» بلافاصله نشریه‌ای منتشر کرد تا رابط امام(ره) و مردم باشد. این نشریه بیش از همه حاصل ایده‌های آیت‌ا... خامنه‌ای بود. «آن روزها یک نشریه‌ای ما در می‌آوردیم که بعضی از اخبار و مثل اینها در آن نشریه چاپ می‌شد، از همان رفاه این نشریه بیرون می‌آمد.» (62.10.24)
 
  تحصن در قلب تهران
قرار بود امام(ره) زودتر از دوازدهم بهمن بازگردند، «امام قرار بود بیایند، نیامدند و ما رفتیم در بهشت زهرا و شهید بهشتی سخنرانی کردند و بنده قطعنامه را خواندم، آن روز، بهشت زهرا این جوری بود دیگر. یک سخنرانی شهید بهشتی کردند بعد هم یک قطعنامه‌ای تهیه کرده بودیم. من هم رفتم قطعنامه را خواندم و برگشتیم.» بازگشت امام خمینی(ره) به میهن مانعی نه‌چندان بزرگ اما آزاردهنده داشت: بختیار، آخرین نخست وزیر تاریخ سلطنت. پابه پای مردم که خیابان‌ها را به جهنمی برای او تبدیل کرده بودند، روحانیت در دانشگاه تهران متحصن شده بودند. آیت‌ا... خامنه‌ای به همراه دیگر روحانیون مبارز شاخص،  دانشگاه تهران را -به پیشنهاد شهید مطهری- سنگری کردند برای برداشتن آخرین مانع.  «...ما رفتیم داخل مسجد و فوراً آن اتاقک سر مسجد را ستاد کارها قرار دادیم و بلافاصله یک اعلامیه منتشر کردیم؛ یعنی اولین کاری که کردیم یک اعلامیه نوشتیم ... لذا چند تا برنامه در دانشگاه بود یکی سخنرانی‌هایی که مستمراً در مسجد دانشگاه انجام می‌گرفت که همه‌ ماها هر کدام یک برنامه‌ سخنرانی را این‌جا گذاشتیم و دیگران سخنرانی می‌کردند، یکی اعلامیه‌ها بود، یکی هم یک نشریه، یک بولتن روزانه ما منتشر می‌کردیم، الان درست یادم نیست، دو تا بولتن ما منتشر کردیم یکی در دانشگاه، گمانم اسمش تحصن بود.» (63.11.11)
 
  اضطراب و خستگی در برابر آرامش امام رنگ می‌بازد
مقاومت مردم اما، کار خود را کرد. 12 بهمن‌ماه به عنوان روز ورود حضرت امام(ره) اعلام شد. اعضای شورای انقلاب از مسجد دانشگاه راهی فرودگاه شدند. احتمال هر اتفاقی می‌رفت و شایعاتی مبنی بر زدن هواپیما در آسمان ایران نیز شنیده می‌شد. اضطراب و دلواپسی در چهره‌ همه موج می‌زد؛ اما ورود شکوهمندانه امام(ره) و پایین آمدن از پله‌های هواپیما خیال همه را راحت کرد. «توی ماشین، من یک وقتی خدمت خود امام هم گفتم همین را. همه خوشحال بودند، می‌خندیدند، بنده از نگرانی بر آنچه که برای امام ممکن است پیش بیاید بی‌اختیار اشک می‌ریختم و نمی‌دانستم که برای امام چی ممکن است پیش بیاید. چون یک تهدیدهایی هم وجود داشت. بعد رفتیم وارد فرودگاه شدیم، با آن تفاصیل امام وارد شدند. به مجرد این‌که آرامش امام ظاهر شد، نگرانی‌ها و اضطراب ما به کلی برطرف شد. یعنی امام با آرامش خودشان به بنده و شاید به خیلی‌های دیگر که نگران بودند، آرامش بخشیدند. وقتی که بعد از سال‌های متمادی امام را من زیارت می‌کردم آن‌جا، ناگهان خستگی این چندساله، مثل این‌که از تن آدم خارج می‌شد. احساس می‌شد که همه آن آرزوها مجسم شده در وجود امام  و با کمال صلابت و با یک تحقق واقعی و پیروزمندانه این‌جا، در مقابل انسان تبلور پیدا کرده است.» (62.10.24)  با ورود حضرت امام(ره) به سالن فرودگاه، همه گرداگرد ایشان حلقه می‌زنند. آیت‌ا... خامنه‌ای اما کمی دورتر از امام جای می‌گیرد، چرا که نمی‌خواهد بر شلوغی اطراف ایشان افزوده و باعث اذیت شدن ایشان شود. «احساس خطر کردیم و با صدای بلند از مردم خواستیم که از امام دور شوند؛ بر احساسات خود غلبه کنند. من و شماری از نزدیکان امام خود را عقب کشیدیم. جز آقای مطهری که داخل هواپیما رفته و هنگام خروج امام  را همراهی کرده بود، کسی از خواص، کنار ایشان نبود. آقای بهشتی هم جای معینی نداشت و در آن محیط در حرکت بود.»
 
  دیدار با خورشید در انتهای شب
آیت‌ا... خامنه‌ای که مسئول کمیته‌ تبلیغات ستاد استقبال بود، هم‌زمان با رفتن امام  به بهشت زهرا، راهی ستاد استقبال می‌شوند تا مسائل مربوط به تبلیغات و انتشار نشریه را پیگیری کنند. حضرت امام(ره)  نیز پس از سخنرانی بهشت‌ زهرا به منزلی رفته بودند تا کمی استراحت کنند.ساعت 10 شب اما...:  «ما در ستاد استقبال، در دبستان علوی نشسته بودیم. داشتم [برای] یک روزنامه‌ای که آن روزها به مناسبت ورود امام منتشر می‌کردیم ، سر مقاله و صفحه‌بندی و این کارها را انجام می‌دادیم، ساعت 10 شب بود که ناگهان گفتند که امام دارند تشریف می‌آورند این جا.ما هیچ انتظار نداشتیم که این‌جور امام را به این آسانی در یک متری، دو متری خودمان مشاهده کنیم. یک وقت امام از در پشت دبستان علوی وارد دبستان شدند. حدود ساعت 10:30 شب بود.چند ساعتی ایشان در منزل یکی از بستگانشان استراحت کرده بودند و برگشته بودند به این‌جا و شب را در آن‌جا گذراند.
 
من با این‌که در فرودگاه امام را زیارت کرده بودم، اما نزدیک نرفته بودم، چون خیلی شلوغ بود و ایشان هم خسته بودند، نمی‌خواستم کمک به مزاحمت ایشان کرده باشم. آن‌جا از نزدیک امام(ره) را زیارت کردیم.»(66.11.12)
 
منبع:خراسان
 


اشتراک گذاری
برچسب ها
خبرهای مرتبط
نظر شما
نام:
ایمیل:
نظر:
کد امنیتی:
نظر بینندگان