×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۲۷ مهر - ۱۳۹۸  
true
true
چند روزی همراه با آفتاب، در مصاف

یک سؤال بزرگ این است که حسین بن علی علیه السلام چرا قیام کرد؟ انگیزه ی سیدالشهدا از این حرکت، از این اظهار شجاعت که به چنین فاجعه ی بزرگی منتهی شد و این همه نفوس طیّب و طاهر و معصوم خونشان بر خاک ریخت، چه بود؟ این، آن هسته ی اصلی بحث است.

یک مسأله در دنیا برای همه ی متفکران، همه ی مصلحان، همه ی آزادگان عالم در طول تاریخ مطرح بوده، و آن مسأله، ارزش هایی هست که از خود زندگی، ارزش آن والاتر است. زندگی کردن و در دنیا بهره مند شدن ارزشمند است و نباید زندگی را، آسایش را، رفاه و تنعم را به آسانی از دست داد. مردم دنیا دنبال این چیزها در زندگی می گردند و میدَوند: رفاه، پول، تنعم، آسایش فرزندان، راحتی خانواده، بی خیالی و بی غمی. اما ارزش هایی در زندگی وجود دارد که این تنعمات را، حتی اصل زندگی راباید فدای آن کرد. همه ی مصلحان عالم به این اصل معتقد بودند. همه ی کسانی که شما در تاریخ شنیدید و خواندید که جانشان را فدا کردند و خون خود را نثار کردند، معتقد به این اصل بودند.

بله، می شود زندگی را حفظ کرد، میشود مثل حیوانات خورد و بی خیال خوابید؛ اما برای انسانی که از حیوانات بالاتر است، دارای فکر است، دارای شعوراست، ارزش ها و آمال بزرگی در زندگی برای او مطرح است؛ دارای حس نوع دوستی است، دارای احساس عمیق عشق به خداست؛ این رفاه های ظاهری کافی نیست، این خوردن و خوابیدن کافی نیست.

زندگی اگر صرف آن ارزش های والا و بزرگ شود، انسان متفکر و مصلح و آزاده و عاقل احساس نمی کند که ضرر کرده و خسارتی نصیب او شده. لذا شما می بینید خیلی ها در تاریخ جانشان را کف دست گرفتند و یک ملت را با شهادت خودشان، با فداکاری خودشان، بیدار کردن؛ کسانی در جبهه های مقابله با ظلم و ضدّ ارزش، جان خودشان را نثار کردند، تا یک ملت را نجات بدهند و انسان هایی را آزاد کنند؛ این یک چیز روشن است برای همه ی کسانی که از فطرت درست انسانی برخوردار باشند.

بله؛ کسانی هم هستند که به زندگی حیوانی و زندگی و تنعم مادّی، بدون هیچ احساس اخلاقی، دل خوش دارند؛ اگر همه ی دنیا هم در آتش بسوزند، اینها قناعت می کنند به این که خانه ی خودشان نسوزد؛ اگر همه ی ارزش های اخلاقی هم پایمال شود، اینها ککشان هم نمی گزد؛ اما پیغمبران، مصلحان، پیشروان، آزاد مردان، فداکاران، انسان های بزرگ، که تاریخ از آنها به عظمت یاد می کند، کسانی هستند که به این زندگی حیوانی پست و حقیر قانع نمی شوند و از جان خود برای ارزش های والا مایه می گذارند؛ این یک اصل است.

در دوران زندگی حسین بن علی علیه السلام یک نظامِ فاسدِ به تمام معنا بر سر کار بود؛ هم در حق ضعفا ظلم می شد، هم ارزش های انسانی از بین رفته بود؛ هم دین خدا که بهترین چارچوب برای تأمین عدالت اجتماعی است، بکلی فراموش شده بود؛ زحمات پیغمبر(ص) پایمال شده و جامعه بکلی گمراه شده بود. در آن شرایط، یک وظیفه ی بزرگ و سنگین بر سر راه هر انسان آزاده و بزرگ منش و مسلمان واقعی وجود داشت، و آن این بود که مردم را بیدار کند، در مقابل آن نظام مسلّطِ جبارِ ظالمِ شهوتران و دور از معنویات و ارزش های اخلاقی بایستد و با آن ایستادگی، هم مردم را بیدار کند، هم یک درس در تاریخ بگذارد. این، مسأله ی دوران امام حسین علیه السلام بود.

تکلیف حسین بن علی علیه السلام یک تکلیف اسلامی بود. اگر کسی تصور کند کاری که امام حسین علیه السلام کرد، تکلیف کس دیگری نبود، اشتباه کرده؛ همه باید این کار را می کردند، همه باید این قیام را انجام می دادند، همه باید حسین بن علی علیه السلام را یاری می کردند؛ همان طوری که خود آن حضرت در یکی از منازل بین راه فرمود:

“إنَّ رسولَ اللهِ قال: مَن رأی سلطانأ جائرأ مُستَحِلأ لِحُرُمِ اللهِ ناکِثأ لِعهدِاللهِ مخالفأ لسُنَّة رسولِ الله یعمل فی عبادِاللهِ بِاالإثم و العدوان فلَم یُغیِّر علیه بفعلٍ و لا قولٍ کانَ حقّأ علی الله أن یُدخِلَهُ مَدخَلَه”؛

یعنی تکلیف همه است، تکلیف اسلامی است؛ منتها جامعه فاسد بود، جامعه آن بنیه ی اساسی خود برای مقابله با آن ظلم همه گیر را از دست داده بود، روحیه ی اسلامی از مردم گرفته شده بود، شجاعت رخت بربسته بود؛ سردمداران، روشنفکران، علما، آقازادگان معروف آن روز اسلام و فرزندان صحابه، تن به زندگی نقد و راحت داده بودند؛ سر خودشان را کلاه می گذاشتند و آن وضعیّت را تحمل می کردند.

البته قبل از آن که یزید بر سر کار بیاید و ظلم و طغیان و انحراف به اوج خود برسد، حسین بن علی علیه السلام ساکت بود. ده سال امام حسین علیه السلام در دوران معاویه یک حرکت ستیزه گرانه ی مبارزه جویانه ای از قبیل آنچه در کربلا می بینیم، انجام نداد؛ اما آن طوری که من استنباط می کنم- البته استنباط شخصی من است، که بر اثر انس با مسائل زندگی این بزرگوار و بقیّه ی ائمه علیه السلام به نظر می رسد- اگر معاویه زنده هم می ماند و یزید بر سر کار نمی آمد، حسین بن علی علیه السلام تا چند سال دیگر این قیام را انجام میداد. این طور نبود که امام حسین علیه السلام فقط چون یزید سر کار آمده بود، این کار را بکند؛ نه، مسأله از این بالاتر بود، ریشه دار بود، دعوای با یزید نبود، دعوای با نظام ظلم بود.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true

Bolu Escort Çanakkale Escort Çankırı Escort/a> Çorlu Escort Edirne Escort Yalova Escort Uşak Escort Amasya Escort Ayvalık Escort Burdur Escort Çankırı Escort Çorum Escort Düzce Escort Edirne Escort Isparta Escort Kırşehir Escort Rize Escort Trabzon Escort Zonguldak Escort Çorum Escort Kırşehir Escort Adapazarı Escort