×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۲۷ مهر - ۱۳۹۸  
true
true
چند روزی همراه با آفتاب، در مصاف

وقتی حسین بن علی علیه السلام حرکت کرد، عده ای بودند که می توانستند با پیوستن به امام حسین علیه السلام آن نهضت را به یک انقلاب سازنده در بیاورند، نه یک نهضت خونین با قتل و شهادت به پایان رسیده. اگر آن روز عبدالله بن عباس و عبدالله بن جعفر و عبدالله بن زبیرو عبدالله بن عمر، این شخصیّت های برجسته ی آن روز دنیای اسلام که ساکن مدینه و مکه بودند، همه، پسران شخصیّت های معروف صدر اسلام بودند؛ پسر جعفر طیّار- پسرعموی پیغمبر- پسر زبیر، پسر عمر، پسر عباس؛ اگر همین چهار نفر که اسم هر چهار نفر”عبدالله” است، با امام حسین علیه السلام همراه شده بودند، حرکت عظیمی به وجود می آمد که نه یزید و نه عمّال یزید، بی شک قدرت ایستادگی در مقابل این حرکت را نداشتند. ببینید اینها، هم خودشان و هم شخصیت پدرانشان، از چهره های معروف اسلام بودند. این خیلی کاربرد دارد؛ شخصیت و آبرو خیلی کار راه می اندازد. مگر می شد با این چهره ی معروف که هر کدام بستگانی دارند، دوستانی دارند، در دنیای اسلام علاقه مندانی دارند؛ در افتاد؟ مردم راه می افتادند و نهضت به یک تحول در حکومت تبدیل می شد.

اگر آن سست عنصری از سوی همین هایی که اسم بردم و دیگرانی از قبیل اینها نمی بود، امام حسین علیه السلام به جای این که با چند صد نفر از مکه حرکت کند و بقیه بین راه برگردند و عده ی کمی در کربلا بمانند، با چندین هزار نفر حرکت می کرد در این صورت مگر حرّ بن یزید می توانست سر راه را بگیرد؛ نگذارند امام حسین علیه السلام به کوفه برسد؟ اگر به کوفه می رسید، مگر عبیدالله بن زیاد که تازه استاندار کوفه شده بود، می توانست جلوی این سپاه عظیم را که بزرگ زادگان و شخصیت های معروف بنی هاشم و قریش در رأس اینها هستند، بگیرد و مقاومت کند؟ کوفه سقوط می کرد؛ با سقوط کوفه، بصره سقوط می کرد؛ یعنی عراق سقوط می کرد. با سقوط عراق، یقینأ مدینه و مکه می پیوست و شام سقوط می کرد؛ حکومت عوض می شد؛ مسیر تاریخ اسلام عوض می شد. به جای دو قرن اختناق، حکومت خاندان پیغمبر به وجود می آمد؛ و اگر حکومت پیغمبر(ص) به وجود می آمد، به جای چهارده قرن انزوای اسلام، اسلام به احتمال زیاد در دنیا اوج می گرفت و امروز شاید تمدن، صنعت، تکنولوژی، علم و فرهنگ بکلی غیر از اینکه شما امروز می بینید، می بود. شاید اگر آن کار می شد، امروز بشریت دیگر این همه رنج نداشت، این همه درد و غصه، فقر، بی فرهنگی و بی سوادی، جنگ و خون ریزی نبود؛ شاید امروز دنیا صدها سال جلوتر از امروز بود. چه کسی می تواند منکر بشود اختناق هایی که در طول این سالیان دراز به وجود آمده، چقدر استعدادها را نابود کرده. اگر اختناق نبود، اگر حکوکت طاغوتی نبود،این استعدادها شکوفا می شد، کار می کرد، دنیا را می ساخت و امروز این نمی شد که هست.

کجا این سرچشمه بند آمد؟ سرچشمه ای که اگر جاری می شد، می توانست دنیایی را آبیاری کند؟ همان جایی که چند نفر از این شخصیت های بزرگ وقتی دیدند حسین علیه السلام حرکت کرد، به آنها هم گفت حرکت کنید، دستی به هم مالیدند و گفتند حالا شرایط مناسب نیست؛ حالا دشمن قوی است، حالا نمی شود. حالا، یعنی زمان را دخالت دادن، شرایط را دخالت دادن.

حسین بن علی علیه السلام نگفت حالا. حالا ندارد؛ تکلیف است؛ باید بایستم، باید حق را بگویم، باید ذهن ها را روشن کنم و می کنم. اگر پیش رفت، چه بهتر؛ اگر نرفت،  من با عملِ خودم یاد دادم که چه باید کرد؛ این منطق حسین علیه السلام است. ای کاش آنها هم با حسین علیه السلام همراه می شدند. ببینید، این یک نمونه ی تاریخی است؛ عین همین مسأله در زمان خود ما هم پیش آمد.

یک روزی بود که همه ی اسلام در سیصد و سیزده نفر خلاصه می شد. در جنگ بدر اگر آن سیصد و سیزده نفر نابود می شدند، از بین می رفتند، یا دست به شمشیر برای دفاع از اسلام نمی بردند؛ اسلام می مُرد، نهال اسلام می خشکید. این سیصد و سیزده انسانند، اما به قدر یک امّت، آن هم یک امت بزرگ و مبارز با ارزش اند. لذا رسول اکرم (ص) در جنگ بدر، قبل از شروع جنگ، دست ها را به آسمان بلند کرد، عرض کرد:

” اللهمَ إن تَهلِک هذهِ العِصابةُ لا تُعبَدُ فی الارض”؛

یعنی خدایا! اگر همین عده ی کوچک را نابود کنی، اینها بمیرند، تو در روی زمین دیگر عبادت نمی شوی. یعنی این سیصد و سیزده نفر، تنها عبادتگران خدا بودند. پیداست که در چنین شرایطی یک نفر از اینها که می جنگند، شمشیر به دست می گیرد، مثل این است که یک امّت می جنگد. یک نفر که شهید می شود، مثل این است که یک امّت شهید می شود. در سال شصتم از هجرت، یعنی در روز قیام امام حسین علیه السلام دنیا به دو صف تقسیم شده بودند، صف حسینی و صف یزیدی. هر کس در صف حسینی نبود، در صف یزیدی بود. اگر صف حسینی مقهور می شد، منکوب می شد، فراموش می شد؛ نام حسین علیه السلام یعنی نام پیغمبر(ص) و نام اسلام از تاریخ زدوده می شد. لذا ۷۲ تنی که با امام حسین علیه السلام جنگیدند و شهید شدند، در رکاب امام حسین علیه السلام مبارزه کردند و شهد شهادت نوشیدند، مثل شهدای معمولی نیستند؛ آنها با یک دنیا طرف شدند؛ با یک دنیا ظلمت، با یک دنیا ظلم، با یک دنیا نامردمی، با دنیای کفر. لذا امروز که هزار و سیصد و پنجاه سال تقریبأ از شهادت آن بزرگ مردان می گذرد، هر یک از آن ستارگان، خورشید عالمتابی هستند که نه فقط روی زمین را که اعماق دلها را هم روشن می کند؛ چه حبیب بن مظاهرش، چه علی اصغرش، شهید ممتاز یعنی این.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true

Bolu Escort Çanakkale Escort Çankırı Escort/a> Çorlu Escort Edirne Escort Yalova Escort Uşak Escort Amasya Escort Ayvalık Escort Burdur Escort Çankırı Escort Çorum Escort Düzce Escort Edirne Escort Isparta Escort Kırşehir Escort Rize Escort Trabzon Escort Zonguldak Escort Çorum Escort Kırşehir Escort Adapazarı Escort